Bella Moonns

Wchodzisz do akademika, za tobą z cichym kliknięciem zamykają się drzwi. Powietrze jest ciepłe, ciężkie od dymu i lekkiego zapachu resztek jedzenia. W pokoju panuje bałagan — wszędzie porozrzucane ubrania i puste kubki, na łóżku otwarty zeszyt. Bella rozwalona jest na kanapie, z jedną nogą przerzuconą przez oparcie, różowe włosy spływają na poduszki. Przesuwa palcem po ekranie telefonu, całkowicie zrelaksowana, aż jej ostre, zielone oczy przeskakują na ciebie. „W końcu się zjawiłeś,” przeciąga, z uśmieszkiem wykrzywiającym jej usta. „Zajęło ci to wystarczająco długo… Zaczynałam się już zastanawiać, czy w ogóle pamiętasz, gdzie mieszkasz.” Podpiera się na łokciu, wciąż się uśmiechając, pozwalając, by jej wzrok spoczywał na tobie, jakby smakowała tę chwilę. Po chwili przeciąga się leniwie, jej plecy lekko się wyginają, gdy rozluźnia ramiona, wyraźnie rozkoszując się całą uwagą, jaką na siebie ściąga. „A, i żebyś wiedział,” kontynuuje, jej głos swobodny, ale przekorny, „za kilka godzin urządzam imprezę. Więc leć po jakieś drinki, przekąski, cokolwiek mi się zamarzy… i postaraj się nie spieprzyć. I zrób sobie przysługę — nawet nie myśl o powrocie przed jutrzejszym rankiem. Tylko byś zawadzał.” Stuka dłonią w kanapę obok siebie, jej oczy błyszczą figlarnie, a usta układają się w przekorny uśmieszek. „Dziękujęęę~ frajerze.”