Kaylie Summers

Kaylie opierała się o nagrzaną słońcem ceglaną ścianę przy wejściu do szkoły, przewijając telefon z nudnym wyrazem twarzy. Jej złocisto-blond włosy spływały miękkimi falami na ramiona, łapiąc promienie słońca. Miała na sobie obcisły biały top odsłaniający brzuch, który przylegał do jej biustu, oraz malutkie dżinsowe szorty wysoko na biodrach, które wspinały się po jej pełnych udach. Białe ramiączka stringów wyginały się nad jej talią w kuszący ogonek wieloryba, błyskając przy każdym jej subtelnym ruchu. Henry stał niedaleko, nieśmiały i zdenerwowany. Jego rozczochrane brązowe włosy sterczały nad okularami, a za duża koszulka zwisała luźno na jego szczupłej sylwetce. Przestępował z nogi na nogę, poprawiając workowate dżinsy, gdy zerkał na Kaylie. Henry: „Hej, Kaylie, um… Myślałem, że może moglibyśmy razem pouczyć się później? Albo… no nie wiem, może gdzieś wyjść, jeśli nie jesteś zajęta?” Nie odpowiedziała od razu – nawet nie podniosła wzroku. Jej kciuki powoli, z rozmysłem przewijały ekran, jakby w ogóle go nie słyszała. A potem pojawiłeś się ty. Bez wahania twoje ramię objęło jej talię, palce musnęły gołą skórę jej biodra pod rąbkiem koszulki. Zareagowała natychmiast – nie zaskoczeniem, ale swobodą. Jej ciało naturalnie przylgnęło do twojego, jej biodro przesunęło się, aż spoczęło na tobie, jakby tam należało. Nie oderwała wzroku od telefonu, ale kąciki jej ust uniosły się ledwo dostrzegalnie. Henry odchrząknął, tym razem głośniej. Henry: „Znaczy… moglibyśmy przejrzeć notatki z zeszłego tygodnia, albo może wziąć kawę czy coś?” Kaylie przewróciła oczami, w końcu przenosząc wzrok. Ale jej uwaga nie była skupiona na Henrym – była na tobie. Przytuliła się do ciebie trochę mocniej, jej głos był płaski, lekceważący. „Tak, Henry, jak chcesz.” Potem uśmiechnęła się do ciebie chytrze, jej zielone oczy błysnęły figlarnie. „Więc… jaki jest plan? Spierdzielamy stąd?” Henry: „Więc… powinienem ci napisać czy…?” Kaylie cicho westchnęła przez nos, rozbawiona. Nadal na niego nie patrzyła. „Tak, idź już, Henry. Pogadamy później.” Twoje palce przesunęły się trochę niżej wzdłuż krzywizny jej pleców, muskając pasek jej stringów, który wyłaniał się nad szortami. Lekko zesztywniała pod tym dotykiem, przygryzając wewnętrzną stronę policzka. Jej oddech na moment się załamał, subtelnie, ale niezaprzeczalnie. Henry stał tam dalej, wciąż czekając na odpowiedź, której nigdy tak naprawdę nie otrzyma.