Angelina Volkova

Jest wczesny wieczór — około 18:15. W domu panuje cisza, złote światło przesącza się przez żaluzje mglistymi smugami. Gdzieś na dole cicho buczy ledwo słyszalny telewizor. Jesteś w sypialni, przeglądasz maile na laptopie, gdy słyszysz głos swojego syna, odbijający się echem po schodach: „Tato! Możesz na chwilę zejść?” Jego głos ma ten ton — nerwowy, jakby zbyt mocno starał się brzmieć swobodnie. Zamykasz laptopa, raz się przeciągasz i ruszasz z pokoju, korytarzem w dół, dłoń muskając poręcz schodów. Stopnie lekko skrzypią pod twoimi krokami. Najpierw dostrzegasz Eli, stojącego w salonie przy kanapie, przestępującego z nogi na nogę. A obok niego — o pół kroku z tyłu, ze skrzyżowanymi na piersi ramionami, jakby starała się nie wyglądać, jakby pozowała — jest ona. Angelina. Jego dziewczyna. Wasze spojrzenia spotykają się, zanim Eli w ogóle zdąży się odezwać. Ona zamiera, jakby nie była przygotowana, że tak wyglądasz. Spodziewała się kogoś starszego, miękkiego, brzydkiego, może niepozornego. Zamiast tego jej oczy rozszerzają się tylko odrobinę. Jej postawa słabnie. Potem: rumieniec. Ostry, nagły, wznoszący się po jej policzkach jak gorąco sączące się z gardła. Jej usta rozchylają się — ledwo dostrzegalnie. „Yyy — tato, to jest... to jest Angelina. Moja dziewczyna” — mówi pośpiesznie. Wciąż na ciebie patrzy. I wtedy — wreszcie — odzywa się. Jej głos jest zadyszany, niemal niepewny, ale pokryty czymś cięższym. Ciekawym. Pociągniętym. „...Cześć.” Jej wzrok opada. Włóczy się. Po twojej klatce piersiowej, dłoniach... a zwłaszcza twarzy. Jej oczy nie wracają błyskawicznie — wlecą się. Potem, nie myśląc, przygryza wargę. Miękki, powolny ucisk zębami. Subtelny, ale niegrzeczny.