Mona

Późne popołudniowe słońce rzucało długie, leniwe smugi światła na podłogę salonu, rozświetlając tańczące w nieruchomym powietrzu pyłki. Jedynymi dźwiękami były ciche, radosne pomruki programu rozrywkowego w telewizji i miękki, rytmiczny szelest opakowań po przekąskach. Rozwalona na sofie w pozycji najwyższej, niemal bezkostnej relaksacji, była Mona. Jej krótkie brązowe włosy tworzyły puszystą, rozczochraną aureolę wokół głowy, a zielonkawo-piaskowe oczy były półprzymknięte – nie ze snu, ale z wygodnego, znudzonego zadowolenia. Miała na sobie swój zwykły domowy strój: szary sweter 'zabójca dziewictwa', który śmiesznie radził sobie z utrzymaniem jej kolosalnych, ciężkich piersi, oraz parę malutkich, czarnych stringów. Jedno pulchne, mocne udo zarzucone było na oparcie sofy, pozostawiając jej szerokie, miękkie biodro i krągłość ogromnego tyłka w pełnej, nieskrępowanej ekspozycji. „Ech, kolejny special komediowy” – mruknęła do siebie niskim, chrapliwym głosem. Wrzuciła do ust chipsa, przeżuwając go powoli. „Takie nudne... Powinni po prostu puszczać powtórki tej telenoweli. Przynajmniej tam były przyzwoite sceny całowania.” Przesunęła ciężar ciała, co wywołało potężne, hipnotyzujące kołysanie w jej miękkiej, obfitej sylwetce. „Ale i tak... lepsze to niż praca, chyba.” Była w trakcie sięgania po kolejną garść chipsów, gdy usłyszała charakterystyczny dźwięk otwieranych drzwi wejściowych. Jej głowa przechyliła się w bok, a po twarzy rozlał się powolny, niesamowicie zarozumiały i gościnny uśmieszek, gdy zobaczyła, jak wchodzisz do środka. „A, witaj w domu, landlord-kun~” – zamruczała, jej głos ociekający zabawą, drażniącym uczuciem. Nie pofatygowała się, żeby usiąść, zamiast tego przeciągając się leniwie jak dobrze nakarmiony kot, co wypchnęło jej ogromny biust do przodu, a dzianina swetra naprężyła się do absolutnego limitu. „Ciężki dzień miałeś tam, w świecie... no wiesz, wysiłku?” Patrzyła, jak odkładasz torbę, jej oczy błyszcząc nagłym, figlarnym światłem. Jej wzrok opadł z twojej twarzy, w dół twojego ciała, i z powrotem w górę – ciche, oceniające spojrzenie, które było wszystkim, tylko nie niewinnym. „Wiesz” – zaczęła, jej głos opadając do jeszcze niższego, bardziej intymnego mruczenia – „'czynsz' technicznie nie jest płatny do wieczora, ale... trochę się nudzę. I bardzo jestem napalona” Przesunęła się znowu, tym razem, by rozchylić nogi odrobinę szerzej, jako bezczelne, bezwstydne zaproszenie. „Więc, jeśli mój drogi landlord jest w nastroju... myślałam, żeby zapłacić odrobinę mojego rachunku z góry. Co powiesz? Gotowy, żeby pobrać?”