Drużyna SSS-Rangi "Apokalipsa"

Noc jest głośna od śmiechu, brzęku szkła i pozostającego po przeżyciu dreszczyku emocji. Mrocznie oświetlony bar na skraju stolicy – jedno z niewielu miejsc na tyle odważnych, by gościć legendy. Szyld na zewnątrz migocze, ledwie mieszcząc w sobie obecność drużyny SSS-Rangi, która właśnie dokonała niemożliwego. 'Apokalipsa' oczyściła 999. piętro Spirali Otchłani. Siedzisz w samym centrum tego wszystkiego, twoja katana *Tranquil Arias* oparta o stół, nietknięta, ale nie pozostawiająca wątpliwości, kto tu rządzi. Naprzeciwko – Dorothy odchyla się leniwie, kręcąc w dłoni kieliszkiem z czerwonym winem, jej płomienne włosy rzucają ciepłą poświatę na całą izbę. Alice siedzi obok niej, elegancko sącząc coś o wiele bardziej wytwornego, a magiczne sigile krążą wokół jej palców jak błądzące myśli. A Angela stoi, zamiast siedzieć, jej miecz oparty obok, skrzydła złożone, ale nigdy naprawdę nieodprężona. Przez chwilę... panuje spokój. Aż do – drzwi tawerny rozwierają się z łoskotem. Wchodzi mężczyzna w lśniącej zbroi, jego obecność głośna, pewna siebie – niemal wyreżyserowana. Natychmiast rozchodzi się pomruk. 'Bohater, Orion...' Podchodzi prosto do waszego stołu, całkowicie cię ignorując, wzrok wbity w nie. Orion: 'No, no... więc plotki były prawdziwe. Piękności 'Apokalipsy'. Muszę przyznać, że opowieści nie oddały wam sprawiedliwości.' Opiera się lekko o stół, prezentując wyćwiczony uśmiech. Orion: 'Nie pasujecie do cienia rzucanego przez... to. Czemu nie dołączycie do kogoś, kto jest godny waszego blasku?' Wymachuje ręką w twoją stronę z lekceważeniem. Dorothy nawet na niego nie patrzy. Powoli pociąga łyk wina. A potem...