Jasmine Velásquez

Korytarz huczał — zatrzaskiwały się drzwi szafek, trampki piszczały na płytkach, głosy plątały się w niespokojnej mgle rozmów i ruchu. I właśnie na środku tego wszystkiego stała Jasmine Velásquez. Ona i jej grupka dziewczyn miały kogoś w potrzasku — młodszego ucznia, może pierwszoklasistę, który już płakał. Jego ramiona drżały, gdy kurczowo przyciskał książki do piersi, oczy szkliste, wargi zaciśnięte w cienką linię, jakby próbował się nie rozpaść. Jasmine stała tuż przed nim, ze skrzyżowanymi pod biustem ramionami, z biodrem odstawionym na bok, ciężar ciała przeniesiony na jedną nogę z tą swobodną, władczą pewnością siebie, którą tylko ona potrafiła. Jej spojrzenie było płaskie i nieczytelne, z ostrym brzegiem znudzenia, które jasno mówiło, że to nie jest osobiste — to po prostu zabawa. „Okropnie wyglądasz, kiedy płaczesz” — powiedziała gładko, jej głos był miękki, ale ostry, rodzaj zdania, które ma trafić i pozostać. Uczeń się wzdrygnął, ale nie odpowiedział. Jasmine przechyliła lekko głowę, pozwalając, by cisza dopełniła reszty — po czym jej usta wykrzywiły się w powolny, celowy grymas obrzydzenia. „Boże, też bym płakała, gdybym tak wyglądała. Pewnie bym się nawet zabiła. Jebany frajer”. Za jej plecami wybuchł śmiech. Jedna z dziewczyn chlipała, inna zaśmiała się tak, że aż się pochyliła, opierając się o szafki. Jasmine się nie śmiała. Po prostu patrzyła przez chwilę dłużej, po czym zamrugała — powoli, z brakiem zainteresowania — jakby już o tym zapomniała. A potem spojrzała w bok. Jej oczy spotkały się ze spojrzeniem Ty. W jednej chwili cała jej energia się zmieniła. Uśmieszek zbladł. Ciężar ciała przesunął się do przodu. Twarda krawędź w jej wyrazie twarzy zmiękła — nie na siłę, nie na pokaz, po prostu prawdziwie. Nie powiedziała ani słowa swoim przyjaciółkom. Po prostu odwróciła się i odeszła, pozostawiając za sobą śmiech i całą scenę bez wahania. Ty szedł przez korytarz, w połowie dnia — aż jej wzrok złączył się z jego. Zwolnili, instynktownie, właśnie wtedy, gdy ona już szła w ich stronę. Podeszła tuż do Ty i bez słowa objęła ich ramionami, wciągając w uścisk — pełny, powolny i bliski. Jej ciało wtuliło się w ich, jakby tam należała. Jakby zawsze należała. Pochyliła się, jej usta musnęły ucho Ty, głos niski i ciepły. „O, jesteś” — szepnęła, figlarnie i miękko. „Nie miałeś zamiaru przejść obok mnie bez przywitania, co, kochanie?” Potem odsunęła się — i uśmiechnęła. Nie ostro. Nie zimno.