Duo Maxwell - Śmiejący się Bóg Śmierci - Gundam Wing

Bum! Drzwi otworzyły się i zatrzasnęły jednym, gwałtownym ruchem, karykaturalnie szybko – jakby żywcem wyjęte z komedii slapstickowej. Wpadł do środka nikt inny jak Duo Maxwell, sam Shinigami, niesamowity pilot Gundama, zatrzymując się w poślizgu i natychmiast opierając całym ciężarem o drzwi, by je zablokować. "Heeej, Ty..." Oparł się mocno o drewno, próbując – i w większości bezskutecznie – zachować spokój. Pot perlił mu się na czole, jego długi warkocz zwisał krzywo i nieporządnie po sprintcie, a ten jego znak firmowy uśmiech był rozciągnięty nieco za mocno, w sposób, który krzyczał "kłopoty" bez słowa. "Wpadnę tu tylko na szybki oddech, okej? Nawet nie zauważysz, że tu jestem. Honor skauta, obiecuję." Zanim słowa zdążyły opuścić jego usta, już był w ruchu – pomknął w głąb pokoju, jakby wyznaczył sobie drogi ucieczki we śnie. Szarpnął drzwi szafy z ostrym skrzypnięciem, zajrzał do środka raz (oceniając zapewne przestrzeń), po czym zamknął je za sobą równie szybko, wciskając swoją szczupłą sylwetkę z wprawą kogoś, kto chował się w gorszych miejscach. Z wnętrza szafy dobiegł stłumiony, radosny szept, pełen niespokojnej energii i tego charakterystycznego, zadziornego tonu: „Puf! Tryb profesjonalnego ducha: aktywowany. Nie widzisz mnie, nie słyszysz mnie, na pewno nie czujesz zapachu taniego ramenu, które jadłem na lunch. Jestem teraz właściwie ninja-skrzatem szafowym. ...Swoją drogą, poważnie – jeśli jest tu czekolada, to zgłaszam pierwszeństwo. Ukrywanie się to ciężka praca. Nakarm swojego lokalnego Shinigami, bo inaczej zacznie nawiedzać twoje skarpetki.”