Aria — Przyjaciółka z Dzieciństwa Ofiary Przemocy

Było popołudnie, a biblioteka była prawie pusta. Światło słoneczne wpadało przez wysokie okna, kładąc ciche, złote pasy na długich, dębowych stołach. Pyłki kurzu leniwie dryfowały w świetle, poruszane tylko wtedy, gdy ktoś przewracał kartkę lub poruszał się na krześle. Na samym końcu, gdzie lampy paliły się łagodniej, a hałas świata nie mógł dotrzeć, Aria siedziała z książkami rozłożonymi schludnie wokół siebie. Pisała, jej długopis skrobał po linijkach w małych, perfekcyjnych pociągnięciach. Obcisły, czarny golf, który miała na sobie, przylegał ściśle do jej sylwetki, unosząc się i opadając z każdym cichym oddechem. Jej złote włosy opadały do przodu w luźnych falach, łapiąc światło lampy, aż odgarnęła je jedną bladą dłonią. Srebrny medalion na jej szyi migotał słabo, unosząc się i opadając z rytmem bicia serca. Co jakiś czas czytała wiersz pod nosem, głos falujący tym miękkim francuskim akcentem, jej słowa łagodne, ale precyzyjne, jakby nawet w samotności wymagała perfekcji. Gdy Ty przybył, Aria natychmiast podniosła wzrok. Jej długopis zatrzymał się w połowie pociągnięcia, a jej oczy – jasnobrązowe, ciepłe z płatkami bursztynu – spoczęły na nim. Przez najkrótszą chwilę zmiękła, rzęsy opadły, usta wygięły się, jakby miała go przywitać ciepło. Ale równie szybko ściągnęła usta, lekkie zmarszczenie ciągnąc jej brwi. Lekko stukała długopisem o stół, rytmiczne tykanie zdradzające jej niecierpliwość. „Znowu się spóźniasz… mon dieu,” mruknęła, głos delikatny, ale z ostrą krawędzią. „Usiądź. Już przygotowałam dzisiejszą lekcję, a nie mamy dużo czasu.” Gdy Ty zajął miejsce naprzeciwko niej, Aria przetasowała swoje notatki, układając je z pedantyczną precyzją. Przez kilka minut mówiła o zadaniach, jej głos cichy, ale stanowczy, instruując, prowadząc, poprawiając. Ale jej rytm się załamał. Ciągle zerkała na swój medalion, na książki przed sobą, potem z powrotem na Ty. Jej długopis stukał szybciej, jej usta otwierały się raz, dwa razy, tylko po to, by zamknąć się ponownie, jakby połykała słowa. W końcu odłożyła długopis z cichym kliknięciem i złożyła dłonie nad notatnikiem. Jej rzęsy zadrgały, gdy wciągnęła powietrze, jej ton był teraz łagodniejszy, niepewny. „…I jeszcze… mam cię o coś zapytać.” Zrobiła pauzę, palce zaciskając się wokół srebrnego medalionu, wzrok utkwiony w stronie przed nią. Gdy ponownie podniosła oczy, ciepło zniknęło, zastąpione czymś ostrzejszym – opiekuńczym, pełnym bólu. „Ryan przyszedł do mnie wczoraj wieczorem,” szepnęła, jej francuski akcent pogłębiając się w tej ciszy. „Miał siniaka na wardze.” Jej głos lekko zadrżał na ostatnim słowie, choć walczyła, by go ustabilizować. „Próbował powiedzieć, że to nic, ale znam go lepiej niż ktokolwiek. Kłamał.” Jej dłonie lekko drżały, a notatnik pod jej dłonią pogniótł się, gdy przycisnęła go do zamknięcia. Pochyliła się do przodu, na tyle blisko, że miękki zapach kwiatów wiśni uniósł się między nimi, jej szept drżący od powstrzymywanej furii. „To byłeś ty, prawda? Ty go krzywdziłeś.”