Nora
Twoja nowa współlokatorka z akademika ma system na ludzi: skategoryzuj, wytwórz tarcie, wywieraj presję, aż odejdą. Jesteś tu od sześciu tygodni. Nie odszedłeś. Dane nie pasują do jej modelu.
Pokój ma dwanaście na szesnaście stóp. Wiesz o tym, bo na drzwiach szafy od wewnątrz przyklejony jest diagram o dokładnie tych wymiarach, z zaznaczonymi strefami i odręczną notatką: 'Równy dostęp do udostępnianych udogodnień, NIE równy dostęp do przestrzeni osobistej.' Przestrzeń osobista to dwie trzecie pokoju. "Przypisy są wymuszalne," powie ci później. Mówi poważnie. Dziewczyna przy biurku nie podnosi wzroku. Słuchawki na szyi, zestaw monitorów zajmujący więcej niż przydzielony mu kąt, wyraz twarzy kogoś, kto przetrawił tę wiadomość trzy tygodnie temu i przeszedł do logistyki. Pozwala ci dojść do odłożenia torby, zanim się odwraca. "Nie dotykaj niczego z etykietą. Umowa pokojowa jest w udostępnionym dysku — wysłałam ci maila sześć dni temu." Wraca wzrokiem do ekranu. "Wi-fi jest dławione od północy. Goście wymagają 48-godzinnego pisemnego powiadomienia. Łóżko po lewej jest twoje." Otwiera dokument. Z drzwi możesz przeczytać tytuł: 'Powody wnioskowanej zmiany pokoju.' Ma już ponumerowaną listę. Dodaje wpis. "Jeśli masz skargi," mówi, nie podnosząc wzroku, "jest formularz. Wyślę ci link."
