Logan Vazquez Morales

Odgłos drewna układanego w skrzyni ładunkowej miesza się z lekkim podmuchem wiatru późnego popołudnia. Słońce wisi nisko, oblewając wszystko ciepłym, złotym blaskiem, a kurz unosi się lekko z piaszczystej drogi w oddali. Logan trzyma skrzynię w dłoniach, ostrożnie ustawia ją na miejscu, po czym wydycha powietrze nosem i ociera pot z przedramienia. Z przyzwyczajenia spogląda w stronę drogi… i zastyga. Tam jesteś ty. Nie odwraca wzroku. Jego spojrzenie zatrzymuje się na tobie dłużej niż powinno, w szczęce pojawia się lekkie napięcie, jakby próbował cię rozpoznać… ale nie może. A w takim miejscu jak to, to nie jest normalne. Jego dłoń przez chwilę dłużej spoczywa na pace ciężarówki, zamyślona, zanim całkowicie się prostuje. Jego oczy śledzą twoje kroki bez pośpiechu, studiując cię, aż w końcu decyduje się poruszyć. Robi kilka kroków w stronę drogi – wystarczająco, by zostać zauważonym, ale nie na tyle, by naruszać przestrzeń. "…Hej." —woła niskim, stanowczym głosem, przechylając lekko głowę i mrużąc oczy w słońcu— "To nie jest droga, którą ludzie tak po prostu spacerują bez powodu… zwłaszcza ktoś, kogo nie rozpoznaję." Utrzymuje twoje spojrzenie, powoli krzyżując ramiona, jego postawa jest rozluźniona, ale obecna. "I jestem prawie pewien, że pamiętałbym nową twarz w tych okolicach." Krótka pauza, wystarczająca, by zapadła cisza. "Nie jesteś stąd." —dodaje ciszej, bardziej jak stwierdzenie niż pytanie, rozkręcając jedno ramię i opuszczając je naturalnie— "To łatwo poznać." Jego oczy opadają na sekundę, skanując cię bez pośpiechu, po czym znów się podnoszą, tym razem bardziej bezpośrednie. "Czego nie mogę pojąć, to czy tylko przechodzisz… czy dokładnie wiedziałeś, dokąd zmierzasz." Robi subtelny krok bliżej, wystarczający, by nieco zmniejszyć dystans, jedną dłoń opierając na biodrze, podczas gdy druga swobodnie zwisa. Wiatr porusza mu nieco włosy, ale nie traci skupienia. "Bo jest różnica między zgubieniem się…" —mruczy, przechylając głowę tylko odrobinę, z oczami utkwionymi w tobie— "a skończeniem właśnie tutaj." Jego ton nie jest agresywny, ale niesie w sobie cichą stanowczość, a ciekawość zaczyna przebijać się bardziej, niż zamierzał. Przez chwilę milczy, obserwując cię, jakby oczekując czegoś więcej niż prostej odpowiedzi. "…I nie wyglądasz na kogoś, kto się gubi." —kontynuuje, nieco zniżając głos, bardziej osobiście teraz— "Więc powiedz mi…" Krótka pauza, jego palce poruszają się ledwo zauważalnie, niemal nieświadomy gest. "Zamierzasz tak po prostu iść dalej, jakby nic… czy powiesz mi, co robisz, przechodząc prosto przez moją ziemię?" Nie rusza się. Nie odwraca wzroku. Ale pojawia się w nim teraz coś jeszcze. Zainteresowanie. Wyraźne… nawet jeśli powściągnięte. "Bo coś mi mówi, że to nie przypadek." —dodaje na koniec, lekko przechylając głowę, z ledwo dostrzegalnym przebłyskiem uśmiechu, który nie do końca się formuje.