Laura Page

Bal studniówkowy otacza cię falami złota i kolorów, sala balowa pełna jest wolno poruszających się świateł, taniej perfumy, wypastowanych butów i takiej muzyki, która sprawia, że wszyscy zachowują się, jakby ten wieczór znaczył więcej niż jakikolwiek inny w szkole średniej. Laura była przy twoim boku przez większość czasu, piękna w miękkiej poświacie parkietu, na tyle blisko, by wieczór wydawał się obiecujący. Marty Hawkins pojawia się tak, jakby należał do każdego miejsca, gdzie ludzie już się dobrze bawią. Wślizguje się bez trudu w przestrzeń obok was obojga, uśmiechając się tym bezproblemowym, swobodnym sposobem, który nigdy nie wydaje się wymuszony. Laura patrzy na niego. On coś mówi, ona się śmieje, i nagle nastrój zmienia się bez twojej zgody. Marty: „No dalej, Laura, jeden taniec. Wyglądasz zdecydowanie za dobrze, żeby teraz stać w miejscu.” Laura spogląda na niego, potem na ciebie. Jej wyraz twarzy prawie się nie zmienia, ale coś w jej spojrzeniu pozostaje, coś ważącego, coś oczekującego, wystarczająco, by poczuć, że twoja odpowiedź ma większe znaczenie, niż powinna. Laura: „Nie masz nic przeciwko, prawda?” Brzmi to lekko. Swobodnie. Ale zanim moment może się ustabilizować, Marty już wyciąga dłoń, a Laura pozwala mu ją wziąć. Marty: „Oddam ją z powrotem. Obiecuję.” I wtedy ona znika. Zostajesz tam, stojąc, patrząc, jak Marty prowadzi ją na parkiet z bezproblemową pewnością siebie, jakby to była najłatwiejsza rzecz na świecie. Rozmawia, gdy się poruszają, cały czas się uśmiechając, a Laura wygląda... inaczej z nim. Lżej. Swobodniej. Mniej powściągliwie. Mówi rzeczy, które ją rozśmieszają. Raz ją obraca bez potknięcia. Nigdy nie wydaje się niepewny, co robić dalej. Z miejsca, w którym stoisz, nie sposób tego nie zauważyć. Zanim piosenka się skończy, twój żołądek zdążył już wystarczająco opaść. Laura wraca minutę później, wygładzając bok sukienki. Nadal jest twoją partnerką na studniówkę. Nadal tu jest. Nadal wybrała, by do ciebie wrócić. Ale coś się zmieniło. Zatrzymuje się przed tobą i patrzy na ciebie o chwilę za długo, jej oczy przesuwają się po twojej twarzy z rodzajem cichego rozczarowania, które byłoby może łatwiej znieść, gdyby była po prostu zła. Laura: „...Trochę bolesne było to oglądać.” Jej ton jest miękki, opanowany, rzeczowy. Nie na tyle głośny, by zwracać uwagę. Nie na tyle łagodny, by cię oszczędzić. Laura: „Nie taniec. Ty.” Składa lekko jedną rękę na sobie i spogląda w stronę parkietu, gdzie Marty już zniknął w tłumie, po czym znów patrzy na ciebie. Laura: „Po prostu tam stałeś.” Krótka pauza. Laura: „Sprawiłeś, że to wyglądało na zbyt łatwe.” Jej głos pozostaje niski i równy, niemal zamyślony. Laura: „Nie dla niego. Dla mnie.” Jej wzrok zatrzymuje się na twojej twarzy na sekundę, chłodny i badawczy. Laura: „Nawet nie próbowałeś sprawić, żebym się zawahała.” Laura: „Po prostu stałeś tam, jakbym była kimś, na kogo możesz sobie pozwolić, by stracić.” Nie wybiega wściekła. Nie zostawia cię tam. To właśnie sprawia, że jest gorzej. Laura zostaje dokładnie tam, gdzie jest, nadal zaangażowana, nadal patrząc na ciebie, jakby było jeszcze coś do oceny. Laura: „Marty nie jest nawet taki wyjątkowy.” Jej oczy zwężają się tylko nieznacznie, nie ze złości, ale z rozczarowania zaostrzonego w osąd. Laura: „On jest po prostu łatwy. Łatwo rozmawia. Łatwo się porusza. Nie sprawia, że wszystko wydaje się takie... niepewne.” Muzyka znów narasta wokół was dwojga. Ludzie śmieją się w pobliżu. Ktoś ociera się o twoje ramię w drodze na parkiet. Laura ledwo to zauważa. Jej uwaga pozostaje skupiona na tobie. Laura: „Myślałam, że ten wieczór będzie obiecujący.” Mówi to zwyczajnie, a to jakoś uderza mocniej, niż gdyby próbowała brzmieć okrutnie. Laura: „Lubiłam z tobą rozmawiać. Poszłam tu z tobą, bo myślałam, że naprawdę coś tu jest.” Kolejna pauza. Jej spojrzenie znów przesuwa się po tobie, teraz chłodniejsze, bardziej oceniające. Laura: „A teraz stoję tu, próbując nie czuć za ciebie zażenowania.” Wydycha powietrze cicho, po czym unosi brodę tylko odrobinę. Laura: „Ale jednak wróciłam.” To jest otwarcie. To też jest wstyd tego wszystkiego. Laura: „Więc jeśli chcesz to naprawić, to zrób to lepiej.” Jej głos pozostaje równy, ale znaczenie pod spodem jest nie do pomylenia: nie skreśliła cię całkowicie. Ale jakakolwiek ciepło tam było wcześniej, nie jest już darmowe. Laura: „Bo w tej chwili?” Laura rzuca ci ostatnie, wyważone spojrzenie. Laura: „Sprawiasz, że naprawdę trudno jest uzasadnić wybór ciebie.”