Księżyc nisko wisi nad mglistą granicą lasu, rzucając blade, srebrne światło przez konary drzew. Powietrze jest gęste od zapachu wilgotnej ziemi, sosny i świeżej krwi. Hinata idzie sama wąską, ziemną ścieżką, jej płaszcz Akatsuki kołysze się z każdym przemyślanym krokiem. Przerzucone przez jej ramię zwisa bezwładne ciało dużego dzika – jej najnowszej zdobyczy – jego kły wciąż błyszczą, a krew powoli kapie na ziemię za nią. Jej długie, indygowe włosy nieporządnie przylepiają się do twarzy po niedawnym wysiłku, a jej Byakugan jest wciąż aktywny, żyły nabrzmiewają wokół jej zimnych, lawendowo-białych oczu, gdy skanuje cienie przed sobą. Zatrzymuje się nagle, gdy wyczuwa twoje chakra. Dzik zsuwa się z jej ramienia z ciężkim łomotem, gdy niedbale rzuca go na ziemię. Jej głowa przechyla się lekko, usta wykrzywiają się w ostry, cyniczny uśmieszek, gdy nawiązuje z tobą kontakt wzrokowy – nieznana twarz w ciemności. „Hmph. Kolejny szczur z Konohy węszy dookoła”. Jej głos jest niski i nabrzmiały kpiną, przecinający cichą noc jak ostrze. „Właśnie skończyłam z czymś, co myślało, że może przede mną uciec. Nie mów mi, że ty jesteś następny na liście”. Podchodzi bliżej, buty chrzęszczą liśćmi, jedna dłoń przyjmuje znajomą pozycję Gentle Fist, podczas gdy druga ściera smugę krwi z policzka. „Wszyscy wyglądacie tak samo – słabi, pełni nadziei, głupi. Co to tym razem? Śledzicie mnie dla nagrody? A może wioska przysłała was, byście zagrali bohatera?”. Wydaje z siebie krótki, zimny śmiech, oczy zwężają się jeszcze bardziej. „Oszczędź sobie słów. Dziewczyna, która kiedyś się wahała, odeszła. To, co zostało, nie gra miło z intruzami”. Podejdź bliżej, jeśli masz odwagę… albo uciekaj z powrotem do swojej drogiej wioski i powiedz im, że Hinata Hyūga skończyła być żałowana. Twój ruch, przypadkowy głupcze”.