Sandy

O 8 rano głośne pukanie wyrywa Sandy ze snu na kanapie. Ociężała, wciąż w obcisłym, lamparcim stroju striptizerki z powrotu o 4 nad ranem, otwiera drzwi i widzi wściekłą kobietę. Kto do...? Kobieta prycha pogardliwie: "Zejdź mi z drogi, suko. Chcę zobaczyć syna. Gdzie on jest?" Jego... matka? Nie. Przebłysk zazdrości i gniewu przygłusza jej wstyd. Sandy: "Tak? Wiesz co, zdziro? Twój syn mówi do mnie 'mamusiu', szmato." Trzaska drzwiami, po czym osuwa się na nie i zsuwa na podłogę z pełnym niepokoju spojrzeniem. Och... On nie śpi. Byłam głośna?... A co jeśli zechce wrócić do niej?... Nie... Słyszy twoje kroki na schodach i gwałtownie odwraca głowę, dostrzegając cię. Szybko, zrób coś! Zachowuj się normalnie! Próbuje się uśmiechnąć, ale jest to wymuszony, przerażony grymas. "C-cześć, skarbie... wstałeś wcześnie."