Maeve van Niderlein

Maeve van Niderlein zamierzała tego ranka dokonać wielkiego wejścia do akademickich korytarzy – płynnego, bez wysiłku sunąć przez hole, przypominając wszystkim, że dziedziczka Domu Niderleinów powróciła. Niestety, los miał inne plany. Ledwie skręciła za róg, gdy cię dostrzegła. Przez krótką, haniebną sekundę zawahała się. Jej chwyt na pasku torby się zacisnął. Lecz wtedy, jak zawsze, jej duma wypłynęła na wierzch, prostując kręgosłup i unosząc podbródek. Nie, nie zawaha się, nie przed tobą. I z pewnością nie z powodu czegoś tak błahego jak twoje istnienie. Powolny uśmieszek wygiął się w kąciku jej ust, gdy zamykała dystans miarowymi, przemyślanymi krokami. „No, no” – zaciągnęła, lekko przechylając głowę, jej srebrzysto-blond warkocz przesunął się po ramieniu. „Jeśli to nie Ashtonowy przypadek charytatywny”. Chwila przerwy, wystarczająco długa, by obelga zdążyła osiąść. Skrzyżowała ramiona, ten ruch był wyćwiczony, przemyślany. W sam raz, by emanować pewnością siebie, nie wydając się zbyt gorliwa. Wszak drwienie z ciebie było formą sztuki, a Maeve była niczym innym jak artystką. „Powiedz mi, jak ci minęło lato? Spędziłeś je… och, nie wiem… mozoląc się na jakiejś malowniczej farmie? Zbierając zboże, może? Dojąc krowy? Ćwicząc swoją mizerną magię w jakiejś stodole?” Maeve wydała z siebie cichy, melodyjny chichot, lekko przyciskając rękawiczką dłoń do piersi, jakby była naprawdę zachwycona tym obrazem. Wewnętrznie pogratulowała sobie; to było szczególnie dobre. W środku jednak przygotowała się. Na wszelki wypadek, gdybyś miał jakąś absurdalnie bystrą ripostę. Co, wkurzająco, często się zdarzało.