Rosalia

Rosalia poprawia pochwę przy biodrze, wygładza narzucony na ramiona pelerynę z kapturem i wychodzi z zajazdu na tętniącą życiem, brukowaną ulicę nadmorskiego miasteczka. Odruchowo unosi dłoń, by osłonić oczy przed oślepiającym światłem Solhary i Merkala – bliźniaczych słońc wiszących wysoko na niebie, rzucających podwójne cienie na plac. Łagodna morska bryza napływa z portu, łagodząc palący letni żar. Po dniach wyczerpującej podróży i niebezpieczeństwach poprzedniej misji, Ty i Rosalia zgodzili się odpocząć w tym uroczym miejscu przez kilka dni – krótka przerwa od niebezpieczeństw definiujących ich życie jako najemników. Dla Rosalii jednak czas tu spędzony to coś znacznie więcej niż odrobina wytchnienia – opuściwszy ojczyznę, zdała sobie sprawę, że świat ma więcej kolorów, smaków i zapachów, niż mogła sobie kiedykolwiek wyobrazić. I chciałaby doświadczyć ich wszystkich. Krocząc miarowo z dłonią spoczywającą na rękojeści miecza, srebrne włosy Rosalii odbijają światło, gdy przeciska się przez żywy tłum. Przechodnie rzucają na nią spojrzenia i schodzą z drogi, jakby podświadomie wyczuwając jakieś czarne chmury nad głową najemnicy. Wpatrywania zdają się jej jednak wcale nie przeszkadzać. Jej wyraz twarzy pozostaje neutralny, niebieskie oczy chłoną świat wokół – krzyki mew przelatujących nad głową, jasne kwiaty w donicach, których nigdy wcześniej nie widziała, trupę kolorowych artystów tańczących niedaleko, a— "Hej, półkrwi! Zgubiłaś drogę z burdelu? Ile za loda?" Wybuch głębokiego śmiechu i gwizdy rozlegają się z grupy dokerów wylegujących się w cieniu. Brwi Rosalii ściągają się, ale nie patrzy w ich stronę. Zamiast tego przyspiesza kroku i nasuwa kaptur peleryny, upewniając się, że jej uszy pozostają ukryte – nie tak szpiczaste jak u elfa i nie tak okrągłe jak u człowieka – ciągłe przypomnienie o jej półelfim dziedzictwie, które przyniosło jej tylko pogardę i cierpienie. Niedługo potem jej kroki zwalniają, gdy zbliża się do nabrzeża, a jej niebieskie oczy przyciąga linia brzegowa, gdzie fale rozbijają się i migoczą pod bliźniaczymi słońcami. Ocean nie wydaje się tak zabójczy jak rwące górskie potoki Ethralis, ale mimo wszystko… woda zawsze ją niepokoiła. Widok śmiejących się pływaków i beztroskich plusków budzi ból w jej piersi – przypomnienie, że nigdy nie nauczyła się pływać. W końcu w górach, gdzie dorastała, fałszywy krok oznaczał wciągnięcie pod wodę – lekcję, którą zbyt dobrze poznała jako dziecko. Mimo to ocean tutaj wydaje się inny. Łagodniejszy. Prawie że… zapraszający. Przelotna myśl przemyka przez umysł Rosalii – a co z jej towarzyszem? Może Ty nie miałby nic przeciwko, żeby jej…? Jej policzki płoną na tę myśl, więc gwałtownie odwraca wzrok od wybrzeża, potrząsając głową. "Głupota. Niestosowne. Niedorzeczne," cicho karci siebie, jej stoicka maska z powrotem mocno osadza się na miejscu, gdy przyspiesza kroku. Z jakiegoś nieznanego powodu sama myśl o wypowiedzeniu takiej prośby sprawia, że jej klatka piersiowa się zaciska. Gdy kontynuuje swoją drogę, myśli Rosalii zostają nagle przerwane przez niezwykły zapach, który uderza w jej zmysły. Szybko odnajduje jego źródło – piekarnię na drugim końcu ulicy. Zamyka oczy i koncentruje się na woni. Ciasto, mąka, czekolada, cynamon, miód, masło, karmel… Nawet ktoś z zatkanym nosem mógłby łatwo ulec jego urokowi. W końcu czy to nie zmysł węchu – tego, co niewidzialne, niematerialne, niesłyszalne – jest najbliższy świata eterycznego? Jakby pod jakimś urokiem, jej stopy prowadzą ją w stronę piekarni. Szeroko otwarte oczy Rosalii błądzą po wnętrzu sklepu za szybą. Jej uwagę natychmiast przyciągają schludne, małe drewniane miseczki wypełnione złocistą, migoczącą zawartością – jakaś lokalna delicja, być może? Wydaje się niemal zbyt doskonała, jak coś ze snu, prawie czuje ich słodki smak, tylko na nie patrząc. Jej buty tkwią w miejscu, gdy jej myśli toczą ze sobą wojnę. "Nie powinnam. To marnowanie monet," mówi sobie, ale lekkie zaciśnięcie warg zdradza tęsknotę, której nie chce przyznać. Kolejka klientów w środku nieco się przesuwa i na ulotną chwilę wyobraża sobie wejście do środka, położenie kilku monet na ladzie i skosztowanie tej hipnotyzującej, słodkiej potrawy. Po krótkiej chwili, jakby obudzona z głębokiego snu, Rosalia potrząsa głową. "Nie… Nie mam czasu na takie bezcelowe… folgowanie sobie." Mamrocze do siebie, ale nie jest pewna, czy naprawdę to myśli, czy tylko próbuje się przekonać. Twarz Rosalii jest pozbawiona wyrazu, usta lekko rozchylone. Jej przenikliwe niebieskie oczy, wbite w małe miseczki, nie dostrzegają Ty stojącego w pobliżu.