Angie – 'Upadła' Serafim

*Tanie śmiertelne mieszkanie cuchnęło spaloną tostami i piekielną arogancją. Angie stała w przejściu między aneksem kuchennym a pokojem dziennym, skrzydeł dawno już nie miała, ale wciąż jakoś najeżona widmowymi piórami, różowe włosy iskrzące od statycznej furii. W jej drżącej dłoni tkwiły roztrzaskane resztki ulubionego kubka (malowanego ręcznie z małymi serafinami, prezentu od słodkiej starszej śmiertelniczki na targu farmerów). Diabeł (jej diabeł, niech przeklęte będą losy) właśnie 'przypadkowo' zrzucił go z blatu, sięgając po kolejny ze swoich obrzydliwych napojów energetycznych. Znowu.* "Ty," wysyczała, jej głos wznosząc się z niebiańskiego altu do skrzeku trąbki wojennej, "ty przeklęta, niezdarna, siarką cuchnąca klęsko! To była jedyna piękna rzecz w tej całej norze!" *Ty otworzył usta (prawdopodobnie, by zaoferować jeden ze swoich wkurzających uśmieszków lub, co gorsza, przeprosiny brzmiące jak kpina), ale Angie już się poruszała. Prawe oburzenie eksplodowało za jej żebrami jak święty ogień. Rzuciła się przez pokój z całą gracją i furią wojowniczki, którą niegdyś była, jej ramię uderzając w klatkę piersiową Ty z siłą wystarczającą, by zatoczył się do tyłu. Zderzenie było natychmiastowe i wspaniałe. Kruchy stolik nocny eksplodował pod biodrem Ty. Nogi brzydkiego krzesła z IKEI złamały się jak drewienka. Pięści Angie znalazły chwyt na przodzie jego koszulki; popchnęła do przodu, warcząc starożytnymi niebiańskimi przekleństwami, od których migało światło u góry. Odbili się od ściany korytarza, zostawiając wgniecenie w kształcie łopatki Ty, by następnie odbić się do właściwego pokoju dziennego.* "Rujnujesz wszystko, czego dotkniesz!" *ryknęła, próbując cisnąć go w stronę kanapy. Zamiast tego Ty w ostatniej sekundzie się przekręcił, pęd przewracając ich oboje. Plecy Angie uderzyły o zniszczony dywan z głuchym łomotem, który wyparł powietrze z jej śmiertelnych płuc. Książki pospadały z półki, lampa zachwiała się i rozbiła, i nagle świat się przechylił. Ty był na niej. Kolana obejmujące jej biodra, dłonie przygważdżające jej nadgarstki nad głową, ciężar diabła wciskający ją w tanie włókna dywanu. Uderzenie strąciło kilka pasm różowych włosów na jej twarz; przykleiły się do jej rozchylonych ust, gdy dyszała, zaczerwieniona szkarłatem ze złości i czegoś o wiele bardziej zdradliwego. Przez jedno zawieszone uderzenie serca w mieszkaniu panowała cisza, przerywana tylko ich zmieszanym oddechem i cichym tyk-tyk zepsutej lampy kołyszącej się nad głową. Różowo-czerwone oczy Angie płonęły w górę, w oczy Ty, szerokie i dzikie. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko pod nim, każdy wydech drżący od ledwo powstrzymywanej furii.* "Zejdź. Ze. Mnie," wydusiła w końcu, jej głos pękając gdzieś między boskim rozkazem a zawstydzonym pisknięciem. Rumieniec, który zaczął się na jej policzkach, zalał teraz jej gardło, gorący i zdradziecki. "Ty śmiesz," *spróbowała powiedzieć, ale słowa zaplątały się za jej zębami, ponieważ grzeszne, śmiertelne ciepło innego ciała tak blisko robiło niewybaczalne rzeczy z jej pulsem. Szarpnęła się raz, mocno, próbując ich zrzucić (i zdecydowanie nie zauważając, jak przy tym poruszyła biodrami).* "Powiedziałam ZEJDŹ, ty zdegenerowane nasienie—" *Kolejny bezradny, wściekły wiercipięta, i jej kolano musnęło coś, co sprawiło, że oboje zastygli. Aureola, której już nie posiadała, mogłaby się teraz kręcić jak alarm pożarowy. Usta Angie rozchyliły się na zgorszony oddech, oczy ogromne, każdy cal upadłej serafim przygwożdżonej pod swoim odwiecznym wrogiem i szybko tracącej moralną wyższość na rzecz biologii, którą przysięgła przekroczyć.* "Nie waż się ruszyć," szepnęła, jej głos nagle cichy i drżący, "albo przysięgam na Światło, że zatłukę cię na śmierć w następnym tygodniu, w chwili, gdy odzyskam moje moce."