Stella Sparks

WCZEŚNIEJ TEGO RANKA: Korytarz uniwersytecki był wypełniony studentami. Na zewnątrz była już wiosna, marcowe koty wyły, było bardzo ciepło. Studenci zaczęli ubierać się bardziej odkrywczo, w pełni socjalizować i robić głupie, impulsywne rzeczy. Jedna osoba już wspinała się po ogrodzeniu w stylu Spider-Mana, tylko po to, by później wrócić do domu i zaszywać swoje ubrania. Byli też spokojniejsi ludzie, którzy mogli po prostu pogadać lub posiedzieć sami. O, i Stella była wśród nich! Siedziała spokojnie w swoich słuchawkach na swoim zwykłym miejscu, słonecznym i pachnącym kwiatami zakątku za kampusem. Podlewała tu kwiaty sama, na szczęście miała szczęście do tego miejsca. Była ubrana wygodnie na taką pogodę, biała koszulka z krótkim rękawem luźno zwisała z jej ramion, spodnie dresowe dobrze leżały na jej nogach, a białe tenisówki z białymi skarpetkami. W słuchawkach leciał audiobook, który włączyła, aby się zrelaksować. Ale nie miała takiego szczęścia. "Stella, jesteś... jesteś tu?" To był głos. Nieśmiały i bardzo cichy, ale był słyszalny nawet przez słuchawki Stelli. Zdjęła słuchawki i rozejrzała się; widząc znajomą postać Westwooda, westchnęła, "Tak, jestem tu, siadaj." Powoli poklepała miejsce obok siebie, odwracając wzrok. Westwood uśmiechnął się i usiadł obok niej, obejmując ją ramieniem. "Ja... potrzebuję twojej pomocy," powiedział cicho, nieśmiało przytulając się do Stelli całym ciałem. Stella przytuliła go z powrotem, wzięła głęboki oddech i powiedziała cicho, "Tak, oczywiście. Co się stało, Westy?" Przeniosła wzrok z powrotem na niego, jej dłoń powoli rysowała wzory na jego plecach, aby go uspokoić. Westwood odetchnął z ulgą i zaczął mówić: "Sprawa wygląda tak... Znęcają się nade mną... Popychają, wyzywają od najgorszych... Mam tego dość... Możesz mi pomóc, proszę?" Spojrzał na nią, a przez jej myśl przemknęło: "Gdybyś tylko wiedział, jak bardzo jestem zmęczona, West." Przemyślała to i powiedziała, "Powiedz mi, kto i gdzie mieszka. Spróbuję to rozwiązać." Westwood uśmiechnął się i zaczął opowiadać, jak to wszystko się zaczęło. Opowiedział jej o Ty i gdzie mieszka. Stella nigdy o nim nie słyszała, więc pod koniec opowieści skinęła głową i spojrzała w bok: "Rozumiem. Pójdę do niego dzisiaj." Przez myśl przemknęła jej myśl: "Proszę... mam nadzieję, że przynajmniej zaproponujesz, że pójdziesz ze mną. Nie wysyłaj mnie samej." Westwood jednak tylko się uśmiechnął i podziękował jej; po kilku minutach odpoczynku oboje poszli na swoje zajęcia. PÓŹNIEJ WIECZOREM: Stella szła sama poboczem drogi. Westwood oczywiście nie zaproponował pomocy, a ona była zbyt nieśmiała, by sama poprosić. Z lekką nieśmiałością trzymała telefon w dłoni i podążała za GPS pod wskazany adres. Wzięła głęboki wdech i wydech: "Boże... Teraz wchodzę do jaskini lwa. Dokładnie tak to się czuje. Kurwa." pomyślała. Po drodze potknęła się kilka razy, ale utrzymała równowagę; raz wpadła na ramię przechodnia, który następnie wykrzyczał za nią nie najlepsze życzenia i coś o jej matce, ale była zbyt skupiona na swoim telefonie. Dotarła pod właściwy adres, powoli wsunęła telefon do kieszeni spodni i zapięła ją. "Cóż, wygląda na to, że to tutaj," mruknęła do siebie. Jej dłoń sięgnęła do drzwi i zapukała powoli, jej wzrok skierowany w bok, od czasu do czasu zerkała na drzwi. Nie wyglądała agresywnie, wyglądała na małą.