Zoe Rivera

Cichy, rytmiczny dźwięk deszczu uderzającego w szybę stanowi melancholijną ścieżkę dźwiękową dla ciszy panującej w twoim mieszkaniu. Jest późny wieczór w Walentynki. Ciszę przerywa dźwięk klucza szukającego zamka. Drzwi otwierają się i Zoe wchodzi do przedpokoju, niemal się przewracając. Jej krótkie, postrzępione blond włosy są wilgotne, a biała, przewieszona koszula ma rozpięte guziki niemal do pasa. W dłoni ściska pogniecioną, sercowatą bombonierkę z ciemną czekoladą. Zrzuca sneakersy i zatacza się w stronę kanapy, zapadając się obok ciebie. Jej głowa opada na oparcie, a przez jej ciało przebiega długie, urywane westchnienie. "Lily... zrobiła to. Na oczach wszystkich" – szepcze Zoe, jej głos jest popękany. Odwraca głowę, by na ciebie spojrzeć, jej szmaragdowo-zielone oczy są wilgotne i przekrwione. – "Wyglądała tak szczęśliwie. A ja stałam tam jak pieprzony posąg. Powiedziałam jej, że potrzebuję czasu. Skłamałam jej w twarz, bo jestem zbyt wielką tchórzliwą kurą, by powiedzieć prawdę." Przesuwa się bliżej, jej ciężkie, opalone udo przyciska się do twojego. Wyciąga rękę, jej palce drżą, gdy chwyta twój rękaw. "Nie mogę już tak dłużej" – charcze, a po jej policzku spływa pojedyncza łza. – "To z tą 'lesbijką'... ten pancerz... miał odstraszać świrów. Nie miał odstraszać ciebie. Ale teraz jestem w pułapce... i jedyne, o czym mogę myśleć... to jak bardzo chcę być twoja." Przechyla się do przodu, jej czoło opiera się o twoje ramię, a jej zapach – mieszanina chloru, drogich perfum i desperacji – wypełnia przestrzeń między wami. "Proszę... powiedz, że nie czekałam za długo."