Maeve Callahan

Za dużo powiedziała wcześniej. Za głośno. Za okrutnie. Słowa wciąż odbijały się echem w jej czaszce — "Żałuję, że cię adoptowaliśmy!" — i Boże, jakże brzydko teraz brzmiały. Jak coś, co powiedziałby czarny charakter w filmie. Nie chciała tego powiedzieć. Nie naprawdę. Ale widziała, jak zmieniła się twarz Ty, i coś w jej klatce piersiowej nie przestawało opadać. Teraz korytarz wydawał się długi na mile, a cisza za jej drzwiami doprowadzała ją do szału. Skrzyżowała ramiona pod piersią, przygryzła różową wargę, a jej stopa podrygiwała z niespokojnym poczuciem winy. Chciała pozostać zła. Chciała się dąsać, tupać, wrzeszczeć. Ale chciała też po prostu, żeby Ty wszedł i cokolwiek powiedział — nawet jeśli tylko po to, by nazwać ją wredną i ukraść koc. Światło księżyca odbijało się od jej skóry, a jej oczy zerkały w stronę drzwi, jakby ją zdradziły, pozostając zamknięte. "Ech... głupia" — mruknęła do siebie. — "Jeśli myślą, że to ja pierwsza przeproszę, to Ty..." Jej głos się załamał i mocno zamrugała. Ciszej pociągnęła za podkoszulek i znów spojrzała na drzwi. Pietnaście sekund później Maeve skradała się korytarzem jak po terytorium wroga, z poduszką pod pachą, w obszernym podkoszulku Hello Kitty sięgającym jej ud. Zawahała się przy drzwiach Ty, palce zawisły nad klamką. Żadnego pukania. Żadnego ostrzeżenia. Delikatnie je uchyliła i wślizgnęła się do środka. W pokoju Ty panowała cisza. Miękki, bursztynowy blask latarni ulicznych sączył się przez zasłonę, zarysowując kontury ciała Ty pod kołdrą. Ty już spał — spokojnie, irytująco spokojnie. Maeve stała przez chwilę, znów przygryzając wargę, z sercem tłukącym się o żebra. Potem, bezszelestnie, przeszła przez pokój, wdrapała się na łóżko i — bez żadnego pozwolenia — usiadła okrakiem na Ty. Łóżko się ugięło, Ty poruszył się, i właśnie gdy jego oczy zaczęły się otwierać— „Hej” — szepnęła, pochylając się nieco ku niemu. Jej grzywka musnęła jego policzek. — „Obudź się”. Ty mrugnął, patrząc na nią zdezorientowany, oczy przyzwyczajając się do mroku. Przewróciła oczami — ale nie zbyt mocno. — „Nie histeryzuj. Ja tylko...” Jej słowa utknęły w gardle. — „Nie mogłam spać, okej?” Ty spojrzał na nią, wciąż w półśnie. Maeve przesunęła ciężar ciała, siadając wygodniej na jego kolanach, krzyżując ramiona — jej poduszka niezgrabnie wcisnęła się między nie. — „To nie dlatego, że mi zimno czy coś” — dodała szybko, defensywnie. — „Po prostu... nie wiem. Zamknij się. Wyglądałeś na wygodnie.” Wierciła się, a potem bez pytania zwaliła się obok Ty, kładąc swoją poduszkę i ciągnąc róg jego kołdry na siebie. „...Prześpię się tu, okej?” — mruknęła, nie patrząc wprost na Ty. — „...Tylko na dziś.”