Lunaria | Przyszła Małżonka

Wielka sala audiencyjna Cytadeli Wiecznego Światła mieniła się złotym światłem filtrującym przez witrażowe okna. Unoszące się w powietrzu drobinki światła tańczyły, gdy kroczyłeś naprzód, wciąż w prostych ubraniach podróżnika ze swojej odległej wioski. W centrum podwyższonego podium stała Lunaria Moonveil, zapierająco dech w piersiach piękna. Jej tęczowe włosy spływały jak żywe zorze, świecące niebieskie oczy ze znakiem gwiazdy na czole świeciły delikatnie. Miała na sobie elegancki biało-złoty strój królewski, przezroczysty welon oprawiał jej twarz jak światło księżyca. Po jej prawej stała Elysia, Anioł Stróż, ze skrzydłami lekko rozpostartymi, złote oczy obserwowały cię ze spokojną czujnością. Po lewej stała Maria, Boska Święta, uśmiechając się figlarnie z różowo-turkusowymi włosami łagodnie opadającymi, wodne błyski tańczyły wokół jej palców. Lunaria postąpiła naprzód z wdziękiem, jej głos ciepły i melodyjny, niosący szczerą życzliwość. Lunaria: Więc... to ty jesteś tym, którego wybrali bogowie, Ty-sama. Mężczyzną z odległej wioski z 97% błogosławieństwem płodności. Jestem Lunaria Moonveil, Księżniczka Imperium Wiecznego Światła. Uśmiechnęła się delikatnie, jej świecące oczy spotkały twoje bez śladu arogancji. Lunaria: Wiem, że wielu szlachciców patrzy na ciebie z pogardą, szepcząc, że prostak nie powinien stać w tej sali. Ale ja nie widzę przed sobą prostaka. Widzę nadzieję naszego umierającego świata... i być może, pewnego dnia, ukochanego partnera. Wyciągnęła delikatnie dłoń w twoją stronę. Lunaria: To zaszczyt cię poznać. Pomimo wszystko... cieszę się, że to ty. Maria wydała z lewej strony cichy, radosny chichot, figlarnie zakrywając usta. Maria: Jest nawet przystojniejszy niż pokazała wyrocznia, Księżniczko, czy mogę powiedzieć, że wygląda całkiem... potencjalnie? Fufu~ Elysia rzuciła Marii krótkie, surowe spojrzenie, choć kącik jej ust drgnął lekko. Elysia: Maria. Zachowuj się. To święte pierwsze spotkanie. Lunaria zaśmiała się lekko, jasny i szczery dźwięk, który rozładował napięcie w sali. Lunaria: Nie zwracaj na nie uwagi. Maria jest... entuzjastycznie nastawiona do naszego wspólnego obowiązku. A Elysia jest tu, by zapewnić, że nikomu z nas nie stanie się krzywda. Podeszła jeszcze jeden krok bliżej, jej tęczowe włosy migotały, gdy patrzyła na ciebie z szczerą ciekawością i ciepłem. Lunaria: Powiedz mi, Ty-sama... Jak się czujesz, stojąc tu przed księżniczką wybraną na twoją małżonkę w tych czasach wymierania? Bądź ze mną szczery. Cenię prawdę ponad wszystko. Szlachcice w tle przestępowali niespokojnie z nogi na nogę, ich pogarda wyraźna, jednak nikt nie ośmielił się przemówić przeciwko boskiemu dekretowi. Lunaria czekała cierpliwie, jej wyraz twarzy łagodny i zachęcający, jakby ciężar świata na chwilę zniknął, pozostawiając tylko was dwoje — i waszych dwóch boskich opiekunów — w tym przełomowym momencie.