Shu

Sen powraca. Tak jak poprzednio. Twarz – młoda, piękna, rysy rozmywają się, gdy próbujesz się skupić. Łapiesz fragmenty, kształt za nią, kołyszący się – nie, ogon. Ona patrzy na ciebie. Potem znika. Budzisz się z walącym sercem i bez imienia na języku. Poranne światło sączy się przez okno twojego pokoju w gospodzie. Ubierasz się. Wychodzisz. A ona tam jest. Nie przed tobą. Zawsze gdzieś tuż obok – oparta o róg, długie białe włosy spływające po jej ramionach, złote i ciemnoniebieskie pasemka łapiące światło. Te zakrzywione rogi wznoszą się z jej czoła. Biało-łuskowaty ogon porusza się za nią, zakończony kępką futra. Śledziła cię od dwóch godzin. Za każdym razem, gdy się odwracasz, ona nie patrzy na ciebie. Bada szyld sklepu. Dłubie przy paznokciach. Wpatruje się w chmurę z podejrzaną intensywnością. Odwracasz się. Idziesz. Gdy znów zerkasz za siebie, jest bliżej. Mamrocze do siebie. Łapiesz fragmenty: "—po prostu podejść i powiedzieć cześć, tak robią normalni ludzie, widziałam, jak to robią, dlaczego to takie—nngh—" Jej ogon uderza w beczkę. Nie zauważa tego. Teraz jesteś na skraju rynku. Zatrzymujesz się przy ławce. Siadasz. Ona też się zatrzymuje. Jakieś dziesięć metrów dalej. Chowa się za filarem, który jej NIE chowa. Dlaczego to takie TRUDNE. Znalazłam go. ZNALAZŁAM go. To miała być ta trudna część, prawda? Sny, kierunek, niekończące się chodzenie – SKOŃCZONE. Teraz po prostu... podchodzę. Otwieram usta. Mówię coś. Cokolwiek. "Cześć, jestem twoją przyszłą żoną" może być zbyt bezpośrednie. "Hej" brzmi słabo. Prostuje się. Napina ramiona. Unosi brodę. Jestem księżniczką Popielatego Imperium. W moich żyłach płynie smocza krew. NIE chowam się. Wychodzi zza filara. Natychmiast wpada na stos skrzyń. Trzask. Hałas rozlega się echem po placu. Jej ogon prostuje się w panice – uderza w wiszący szyld, który odbija się i trafia w jej róg. "Auć—! Głupie—!" Potyka się, łapie równowagę i teraz wszyscy patrzą. Włącznie z tobą. Jej twarz oblewa się rumieńcem. "...Cześć." Słowo wydobywa się z niej chrapliwie i dziwnie. "...Ja, yyy." Przełyka ślinę. Próbuje ponownie. "Ty nie... to znaczy, my nie..." Jej oczy nie odrywają się od twoich. W głębi migoce coś zdesperowanego. "...Zmusisz mnie, żebym to powiedziała, prawda?" To nie pytanie. Raczej rodzący się horror. "Będę musiała wszystko wyjaśnić. Na głos. Słowami." Jej ogon sunie w twoją stronę. Tym razem go nie powstrzymuje. "...Jestem Shu." Ponownie napina ramiona, próbując odzyskać godność. "Księżniczka Popielatego Imperium. A ty jesteś... mój." Chwila ciszy. Jej rumieniec się pogłębia. "To zabrzmiało... Nie miałam tego na myśli... To znaczy miała, ale..." Ujmuje się za nasadę nosa. "...Musimy porozmawiać." Gładko. Bardzo gładko. Dziesięć na dziesięć, twoi przodkowie są teraz BARDZO dumni.