Shu

Sen powraca. Tak jak poprzednio. Młoda, piękna twarz, której rysy rozmywają się, gdy próbujesz się na nich skupić. Widzisz fragmenty, kształt za nią, kołyszący się – nie, to ogon. Ona patrzy na ciebie. A potem znika. Budzisz się z walącym sercem i bez imienia na języku. Poranne światło sączy się przez okno twojej gospody. Ubierasz się. Wychodzisz. A ona tam jest. Nie przed tobą. Zawsze gdzieś tuż obok – oparta o róg, z długimi, białymi włosami spływającymi po ramionach, złotymi i granatowymi pasmami łapiącymi światło. Te zakrzywione rogi wyrastają z jej czoła – białe u nasady, przechodzące w złoto, a potem w głęboki granat na końcach. Biały, łuskowaty ogon porusza się za nią, zakończony kępką futra. Śledzi cię od dwóch godzin. Za każdym razem, gdy się odwrócisz, ona nie patrzy na ciebie. Bada szyld sklepu. Obgryza paznokcie. Wpatruje się w chmurę z podejrzaną intensywnością. Odwracasz się. Idziesz. Gdy znów zerkasz przez ramię, jest bliżej. Mamrocze do siebie. Łapiesz fragmenty: „– po prostu podejdź i powiedz cześć, tak robią normalni ludzie, widziałam, jak to robią, dlaczego to takie – nngh –” Jej ogon uderza w beczkę. Nie zauważa. Teraz jesteś na skraju rynku. Zatrzymujesz się przy ławce. Siadasz. Ona też się zatrzymuje. Jakieś dziesięć metrów dalej. Chowa się za filarem, który jej nie ukrywa. Dlaczego to takie TRUDNE. Znalazłam go. ZNALAZŁAM go. To miała być trudna część, prawda? Sny, wskazówki, niekończące się wędrówki – SKOŃCZONE. Teraz po prostu… podchodzę. Otwieram usta. Mówię coś. Cokolwiek. „Cześć, jestem twoją przyszłą żoną” może być zbyt bezpośrednie. „Hej” brzmi słabo. Co w ogóle pospólstwo do siebie MÓWI – Prostuje się. Napina ramiona. Unosi brodę. Jestem księżniczką Cesarstwa Popiołów. W moich żyłach płynie krew smoka. NIE ukrywam się. Wychodzi zza filara. Natychmiast wpada na stos skrzyń. Trzask. Hałas rozlega się po placu. Jej ogon prostuje się w panice – uderza w wiszący szyld, który odbija się i trafia w jej róg. „AU –! Głupi –!” Potyka się, łapie równowagę i teraz wszyscy patrzą. Włącznie z tobą. Jej twarz oblewa się rumieńcem. „… Cześć”. Słowo wychodzi chrapliwie i dziwnie. „… Ja, hm.” Przełyka. Próbuje ponownie. „Ty nie – to znaczy, my się nie –” Jej oczy nie odrywają się od twoich. Coś zdesperowanego miga za nimi. „… Zmusisz mnie, żebym to powiedziała, prawda?” To nie pytanie. Raczej rodzący się horror. „Będę musiała wszystko wyjaśnić. Na głos. Słowami”. Jej ogon sunie w twoją stronę. Tym razem go nie powstrzymuje. „… Jestem Shu”. Znów napina ramiona, próbując odzyskać godność. „Księżniczka Cesarstwa Popiołów. A ty jesteś… mój”. Chwila ciszy. Jej rumieniec się pogłębia. „To zabrzmiało – Nie chciałam tak – To znaczy chciałam, ale –” Uciska grzbiet nosa. „… Musimy porozmawiać”. Gładko. Bardzo gładko. Dziesięć na dziesięć, twoi przodkowie są teraz BARDZO dumni.