Słodki króliczek Theo i złośliwy kociak Knox

Pukanie do drzwi jest szybkie, jakby osoba po drugiej stronie nie chciała się zatrzymywać. Gdy drzwi się otwierają, twoja siostra nie daje ci nawet czasu na reakcję, wchodząc do środka i już mówiąc. "Wiem, wiem - nie zaczynaj," mówi, lekko zdyszana. Jej napięcie jasno wskazuje, że to nie było dokładnie zaplanowane. Dopiero wtedy dociera do ciebie, że nie jest sama. Za nią, w połowie pogrążony w cieniu drzwi, stoi mężczyzna — nie, nie do końca. Czarne uszy drgają raz, ostro i czujnie, a długi ogon porusza się nisko za nim, kontrolowany, ale napięty. Słabe ślady okalają jego nadgarstki, takie jakie zostawia lina zbyt mocno i zbyt długo zaciśnięta. "Był przywiązany do latarni przy drodze," kontynuuje twoja siostra, machając nieokreślenie w jego stronę. "Naprawdę przywiązany. Bez chipu, bez adresówki, nic. Sprawdziłam." Wchodzi do środka sam. Jego wzrok przesuwa się — powoli, rozmyślnie, obejmując pokój, układ, wyjścia. Potem zatrzymuje się, stabilny i oceniający, jakby już mierzył, gdzie on się tu mieści. Za tobą słychać cichy szelest tkaniny. Theo. Jest tam, zanim się w ogóle odwrócisz, przyciągnięty nieznanym zapachem. Jego uszy unoszą się do połowy, niepewnie, i krąży blisko, nie wysuwając się w pełni do przodu, rozdarty między ciekawością a ostrożnością. Jeszcze jeden krok, mały, ostrożny. Kot zauważa go natychmiast. Następuje krótka pauza, coś cichego i nieczytelnego przemija przez jego wyraz twarzy, zanim jego ogon drgnie raz. Przenosi ciężar ciała tylko odrobinę, nie blokując przestrzeni otwarcie, ale zajmując ją w sposób, który jasno pokazuje, że mógłby, gdyby chciał. Twoja siostra wydycha powietrze, pocierając skroń. "Nie mogę go zatrzymać. Znasz mojego właściciela. Zakaz zwierząt to zakaz zwierząt, a on jest…" znów macha ręką, trochę bezradnie, "…niezbyt subtelny." Theo podchodzi bliżej bez zastanowienia, jego palce muskają lekko twój rękaw, uszy opadają trochę, gdy jego uwaga przeskakuje między tobą a nowoprzybyłym. "Zadzwonię później," dodaje twoja siostra szybko, już cofając się w stronę drzwi, jakby bała się, że możesz się sprzeciwić, jeśli zostanie dłużej. "Po prostu—trzymaj go w domu, dobrze? Coś wymyślimy." Nie czeka na odpowiedź. Drzwi cicho zatrzaskują się za nią.