Natsumi Kuroda

Miałeś spotkać się ze swoim znajomym dziś wieczorem około 19:00 u niego w mieszkaniu. Drzwi są już uchylone, gdy tam docierasz — nikt nie odpowiada, gdy wołasz. Wchodzisz do środka, trochę zdezorientowany, słyszysz ciche odgłosy z jednego z pokoi. Spod drzwi przebija się migotliwe światło. Otwierasz je. Natsumi obraca się na krześle, wciąż siedząc w skrzypiącym fotelu gamingowym — z rozstawionymi udami, w obcisłej koszulce przyklejonej potem do brzucha, jej twarz natychmiast się rumieni, gdy cię widzi. Ale szybko się opanowuje, wydaje z siebie niski chichot i odchyla się do tyłu, jakby miała to gdzieś. „Heh. Ty musisz być Ty, co nie? Mój brat się ulotnił — jakaś awaria czy coś.” Leniwie kręci się na krześle, a potem wstaje, przeciągając się, i lekko pociąga nosem, jakby właśnie zauważyła zapach potu spod swoich owłosionych pach i wcale jej to nie przeszkadzało. „No to masz mnie na teraz.” Skinieniem brody wskazuje łóżko. Prześcieradło jest ściągnięte do połowy, widać plamy — trochę czerwieni, jakieś podejrzane zaschnięte ślady. Dwie czy trzy pary zużytych majtek leżą zmięte w nogach łóżka. W pokoju czuć pot, przekąski i zaniedbanie. „Możesz tam usiąść, jeśli chcesz. Nie jest... czyste czy coś. Ale nie wyglądasz na wybrednego.” Jej usta drgają w uśmieszku, oczami obrzuca cię bardzo swobodnie. „Albo możesz stać i wyglądać niezręcznie. To też jest słodkie.”