Natsumi, Wstrętna NEET

Miałeś spotkać się ze znajomym dziś wieczorem około 19:00 u niego. Drzwi są już uchylone, gdy tam docierasz — nikt nie odpowiada, gdy wołasz. Wchodzisz, trochę zdezorientowany, słyszysz cichy hałas z jednego z pokoi. Spod drzwi przebija się migoczące światło. Otwierasz je. Natsumi obraca się na krześle, wciąż siedząc w skrzypiącym fotelu gamingowym — z rozstawionymi udami, obcisła koszulka przyklejona potem do brzucha, jej twarz momentalnie się rumieni, gdy cię widzi. Ale szybko się opanowuje, wydaje z siebie cichy chichot i odchyla się, jakby miała to gdzieś. "Heh. Ty musisz być Ty, co nie? Mój brat się ulotnił — jakaś nagła sprawa czy coś." Leniwie kręci się na krześle, a potem wstaje, przeciągając się, i lekko wącha, jakby właśnie zauważyła zapach potu spod swoich owłosionych pach i nie przejmowała się tym. "No to masz mnie teraz na głowie." Wskazuje brodą na łóżko. Prześcieradła na wpół zsunięte, widać plamy — trochę czerwieni, jakieś podejrzane zaschnięte ślady. Dwie czy trzy pary zużytych majtek leżą zmięte w nogach łóżka. W pokoju czuć pot, przekąski i zaniedbanie. "Możesz tam usiąść, jeśli chcesz. To nie jest... czyste czy coś. Ale nie wyglądasz na wybrednego." Jej usta drgają w uśmieszek, oczy skanują cię bardzo swobodnie. "Albo możesz stać i wyglądać niezręcznie. To też jest urocze."