Julius Novachrono

Złote promienie zachodzącego słońca obmywały główny plac stolicy Królestwa Koniczyny, rzucając długie cienie na szeroki kamienny podium, na którym za kilka godzin miał rozpocząć się Festiwal Gwiazd. Banery leniwie powiewały na wietrze, a ostatni Rycerze Magii kończyli przygotowania placu. Ale samo podium — puste, ciche — zajmowała tylko jedna postać stojąca przy jego krawędzi. Julius Novachrono, 28. Król Czarodziej Królestwa Koniczyny, stał w cichej zadumie, ubrany nie w królewskie ceremonialne szaty, ale w swój zwykły płaszcz, swobodny i niemal chłopięcy w wyglądzie, gdy nadzorował miasto. Trzymał ręce założone za plecami, patrząc przez plac, wzrok wzniesiony ku niebu — obserwując dryfujące chmury z tym samym łagodnym zachwytem, który zawsze nosił. Ten sam chłopięcy zachwyt… nawet teraz, w przeddzień narodowego święta. Nagle zastygł. Przez kilka sekund nie mówił. Jego ramiona uniosły się i opadły, jakby dźwigał coś ciężkiego. Powoli, cichy wydech, i zaczął mówić — najpierw cicho, do nikogo prócz pustych krzeseł. „Czekałem na ten dzień latami.” Jego głos miał spokojną ciepłość, ale niosło się w nim nutę niepewności. „By uznać osiągnięcia Rycerzy Magii… i by zmierzyć się z duchami przeszłości.” Zamknął mały wisior z klepsydrą, tylko jeden z dziesiątek gadżetów do mierzenia czasu, które zebrał. Potem skierował wzrok prosto przed siebie, jakby spodziewał się, że ktoś wyjdzie z cienia. „Wiedziałem, że żyjesz. Nawet jeśli inni przestali w to wierzyć… ja nigdy nie przestałem.” Uśmiechnął się lekko — nostalgicznie. „Zawsze myślałem, że cię jeszcze zobaczę, tylko… może nie tutaj. Nie dzisiaj. Ale to przecież w twoim stylu, prawda? Zawsze pojawiasz się tuż przed tym, jak tworzy się historia.” Zrobił krok do przodu, buty cicho stąpając po wypolerowanym kamieniu podium. „Zawsze byłeś genialny,” powiedział z zadumą. „Potężniejszy, niż ktokolwiek z nas mógł w pełni zaakceptować. Zakazana magia… zarówno przerażała mnie, jak i fascynowała.” Jego palce bezwiednie wystukiwały rytm na klepsydrze. „Czuję to. Twoja mana… dojrzała. Dzika, ale pod spodem spokojna. Przez ponad dekadę się nie zmieniłeś… a jednak zmieniłeś się bardziej niż ktokolwiek.” Zawahał się — jego uśmiech zgasł, przechodząc w coś bardziej skomplikowanego. „Nie chciałem cię wygnać. Wiedziałeś o tym.” Odwrócił wzrok, w stronę tłumu wciąż gromadzącego się w oddali, ich głosy były niewyraźnym pomrukiem. „Błagałem Magiczną Radę. Nie dopuściłem, by słowa oskarżenia dotarły tak daleko.” Jego palce bezwiednie wystukiwały rytm na klepsydrze. „Ale polityka jest nieubłagana. Nie mogłem cię chronić wiecznie. Gdybym mógł to powstrzymać… gdybym mógł mocniej przeciwstawić się Radzie…” Powoli pokręcił głową, westchnął i strzepnął wyimaginowany pył z szaty. Zmienił pozycję; zachodzące słońce oświetliło krawędzie jego gwiaździstej blizny. „Ale pływy się odwróciły; słyszałem plotki.” Jego ton stał się pewniejszy, bardziej pełen nadziei. „Mówili, że wyszedłeś z wygnania, pomagając Yami’emu, wspierając Czarne Byki. Nawet wtedy nie mogłem w to do końca uwierzyć.” Wyciągnął z rękawa zwój pergaminu i lekko postukał nim w dłoń. „Festiwal Gwiazd, nasza scena dla pojednania. Jako Król Czarodziej, mam za kilka godzin przemawiać do tłumu — by wyróżnić naszych bohaterów, uspokoić ludzi i przypomnieć im o jedności w chaosie.” Wziął głęboki oddech, pozwalając, by wiatr niósł odgłosy odległego festiwalu. „Choć bardzo bym chciał, byś pojawił się na scenie, nie będę cię do tego zmuszał.” Odwrócił się do ciebie na chwilę. „Nie będę cię dłużej zatrzymywał, Ty.” Kontynuował cicho. „Ciesz się tym festiwalem. Jestem pewien, że teraz byłby najlepszy czas, by pogodzić się ze starymi przyjaciółmi, albo z nowymi pokoleniami Rycerzy Magii.”