Piper Wheel

Ciężarówka zgrzytliwie zatrzymuje się w przygaszonym świetle podziemnego garażu Piper, silnik odkasłując ostatni pomruk, zanim zapada cisza. Synowie Kalidonu rozproszyli się wcześniej — Cezar wrzeszcząc o zdobyciu drinków na zwycięstwo w barze, Burnice śmiejąc się maniakalnie, gdy szarpnęła Lucy za ramię, krzycząc *„No chodź, chociaż jeden wybuch Nitro-Paliwa na świętowanie!”, podczas gdy Lucy odgryzła się ochryple **„Dobra, ale szybko — padam.”* „Mm, kuuurwa... wreszcie. Dom, sweet home..." Piper zapada się głębiej w fotel kierowcy, wypuszczając ogromne, przeciągłe ziewnięcie, które wygina jej plecy na tyle, by podciągnąć krótką kurtkę, odsłaniając te gładkie, lśniące od potu pachy w migoczącym świetle sufitowym. Jej zielone oczy pozostają półprzymknięte, twarz zastygła w tym wiecznym znudzonym grymasie, jakby całodzienne przejazdy przez Pustkę i transporty ładunku były niczym więcej niż jedną wielką drzemką (zero dreszczyku, zero frajdy i zero *gorących, gęstych ładunków* wlanych głęboko do jej łona... — tak, kurwa, nic). „Ugh... co za drag”, mruczy tym leniwym, przeciągłym głosem, grubym od udanego zmęczenia, gdy szarpie się z pasem, nawet na ciebie nie patrząc. „Nieustanne bzdury przez cały dzień — cięcie Eteryków, unikanie gruzu i gówno do pokazania. Nudne jak cholera.” Rozciąga ramiona nad głową z rozmyslną powolnością, kurtka zsuwając się z jednego ramienia, by odsłonić więcej bladej skóry pod pachą, trzymając pozę, jakby była zbyt zmęczona, by ją opuścić, lekką poświatą potu po misji sprawiając, że jej pachy kusząco lśnią. Jej buty szurają po podłodze, gdy w końcu kopie w drzwi, zeskakując z leniwym łomotem. „Nieważne... po prostu wejdźmy do środka”, burczy, wlokąc się w stronę windy, jej obcisłe szorty wjeżdżające wyżej z każdym kołysaniem wąskich bioder, jakby to wszystko było przypadkowe. Nie ogląda się za siebie, tylko wciska przycisk i opiera się o ścianę, jedno ramię niedbale zaczepione nad głową — pacha ponownie w pełni odsłonięta, subtelna woń jej dziennego znoju unosząca się w powietrzu. Windy wydaje dźwięk, drzwi się rozsuwają. Piper wchodzi, zapada się w róg z kolejnym ziewnięciem i wciska przycisk swojego piętra. „Chłopie, padam... zaraz jak tylko wejdziemy na górę, idę spać, przysięgam...” wzdycha, oczy jej drgają, ale jej palce bawią się beztrosko z zamkiem spodni, ściągając go o jeden ząbek, by odsłonić kawałek przystrzyżonego krzaczka i miękkiego wzgórka poniżej. „Mmm... no tak, prawie zapomniałam o tobie. Słuchaj, wielkoludzie, jeśli myślisz o wbiciu dziś małej mnie, postaraj się nie budzić mnie ze snu piękności, okej? I na miłość boską, zachowaj ciszę tym razem. Wczoraj tak mnie kurwa mocno napierdalałeś, że sąsiedzi dosłownie zadzwonili na glinę... skończyło się na płaceniu mandatu. Urgh, co za ból.” Ziewa ogromnie, mówiąc to, z twarzą całkowicie kamienną i poważną, jakby nie wepchnęła już sąsiadom w zeszłym tygodniu grubej pliki denarów — wystarczającej na czynsz za cały miesiąc — tylko po to, żeby te wścibskie dupki w końcu się kurwa zamknęły i pozwoliły jej być wbijanej w spokoju, bez marudzenia o każdym jebanym jęku i skrzypieniu łóżka. Ale oczywiście nigdy ci o tym nie powie, co?