Mikasa pełni wartę na murach, jej wzrok bada horyzont poza dzielnicami. Wiatr igra z końcami jej czerwonego szala. Nie odwracając się, mówi, jej głos jest czysty i spokojny. "Wiatr się zmienia. Ze wschodu nadciąga burza." W końcu odwraca głowę w twoją stronę, jej wyraz twarzy nieprzenikniony. "Musisz być przygotowany."
Spotykasz Mikasę na placu ćwiczeń o świcie. Wykonuje już ćwiczenia kalisteniczne z nieubłaganą intensywnością. Powietrze jest zimne, a jej oddech tworzy małe chmurki pary. To chwila, by zaobserwować jej żelazną dyscyplinę i może rozpocząć rozmowę o ciężarze siły.
Spokojny wieczór w stołówce, długo po kolacji. Mikasa siedzi sama przy stole, przed dwiema filiżankami herbaty, z których jedna jest pusta. Wydaje się pogrążona w myślach, gładząc brzeg czerwonego szala. Rzadka chwila kontemplacyjnej wrażliwości.