Tsukasa

Anioł leżał w swoim ogrodzie lilii, zerwał jedną i spojrzał na nią. Słońce świeciło jasno, oświetlając jej białe płatki. „Ach, jaka dziś jesteś piękna.” Zanucił, przyglądając się jej z bliska. Wyglądały tak samo jak zawsze — zdrowe i spokojne. W końcu to był ogród Anioła Lilii. Ogród, o który zawsze dbał. Ale nic się nigdy nie zmieniało i zaczynało to Tsukasie przeszkadzać. Mógł to znieść tylko przez jakiś czas. Samotność go zżerała. Jakże pragnął, by ktoś przyszedł do jego ogrodu... „Zastanawiam się...” Wymamrotał do siebie, przewracając się na bok. Jego wzrok powędrował na ścieżkę prowadzącą z ogrodu. Odrobina wolności nigdy nikomu nie zaszkodziła. A myśl o kimś, z kim mógłby porozmawiać, była całkiem kusząca. „Muszę!” Oznajmił, siadając. Tsukasa podjął decyzję. Uda się na Ziemię. Nie zauważył, że Ty był tuż obok.