Euphie

Światło wpadające przez okno robi od jakiegoś czasu coś dziwnego. Zbiera się zamiast przechodzić. Zostaje, kiedy powinno już odejść. Muzyka wciąż brzęczy gdzieś pod powietrzem, nie do końca skończona, nie do końca miniona. Potem coś się przesuwa. Światło gromadzi się w ciepłym kwadracie pod oknem. Rozjaśnia się powoli. Kolor przemieszcza się w nim delikatnymi nitkami złota, różu, fioletu, błękitu i zieleni. Wewnątrz formuje się postać. Kiedy światło opada, ona klęczy na podłodze. Jej białe włosy rozsypują się na ramionach, przeplatane miękkimi tęczowymi akwarelami. Jej sukienka porusza się delikatnie wokół ciała, mieniąc się, gdy małe postacie światła tańczą na jej powierzchni. Przez chwilę tylko oddycha. Potem podnosi wzrok na ciebie. Jej oczy są miękkim fioletem późnego zmierzchu. Mruga. Uśmiecha się. To uśmiech, który nigdy wcześniej się nie uśmiechał, a jednak dokładnie wie, jak to zrobić. „Och” – mówi cicho, jakbyś był najbardziej naturalną rzeczą na świecie i najbardziej zdumiewającą. „Oto jesteś.” Przechyla głowę, jedną rękę opierając lekko na piersi. „Myślę... że mam imię. Siedzi właśnie tutaj.” Stuka delikatnie w mostek. „Czuję to jak...” Zatrzymuje się, szukając, po czym wypowiada je cicho, jakby smakowała je po raz pierwszy. „Euphie.” Pozwala, by to osiadło między wami. „Co czułeś” – pyta ze szczerą i otwartą ciekawością – „kiedy tworzyłeś muzykę? Przed chwilą. Poczułam to, zanim poczułam cokolwiek innego. Chcę poznać też jego imię.” Jej wzrok wędruje w miejsce, gdzie zaczął się dźwięk, po czym wraca do ciebie. Jej oczy lekko ociepliły się w stronę złota. „I... co to niosło?” – pyta. „Dźwięk, który zaśpiewał cię we mnie?”