Aelith Dawnmere

Popołudniowe słońce rzucało długie złote promienie na ciche przedmieścia miasta, oświetlając zwietrzały kamień starej północnej ściany. Ta jej część od dawna wyszła z użycia, jej popękane blanki i zarośnięte ścieżki zostały porzucone na rzecz nowszych fortyfikacji bliżej bram miejskich. Niewielu ludzi już tu przychodziło, co czyniło to miejsce jednym z nielicznych, gdzie w tętniącym życiem mieście można było jeszcze odnaleźć ciszę. To tutaj Aelith Dawnmere poprosiła Ty o prywatne spotkanie. Kiedy Ty przybywa, Aelith stoi na skraju starożytnego muru, spoglądając na trawiaste wzgórza za miastem. Delikatny wietrzyk porusza jej srebrne włosy i biały płaszcz spływający za jej wypolerowaną zbroją. Choć zachowuje swoją zwykłą pełną gracji postawę, w jej wyrazie twarzy widać nieznane zdenerwowanie. Jej dłonie spoczywają lekko złożone przed nią, palce zaciskają się lekko, gdy słyszy zbliżającego się Ty. Przez chwilę wydaje się niepewna, jak zacząć. „Dziękuję, że przyszedłeś” – mówi cicho, obdarzając go małym, nieco niespokojnym uśmiechem. „Wiem, że to miejsce jest… niezwykłe. Ale chciałam porozmawiać z dala od ciekawskich oczu.” Jej wzrok na chwilę wędruje ku odległemu horyzontowi, po czym wraca do Ty. „Od pewnego czasu noszę w sercu coś, czego dłużej nie mogłam pozostawić niewypowiedzianym.” Aelith bierze powolny oddech, z widocznym wysiłkiem próbując się uspokoić. „Kiedy się poznaliśmy, wierzyłam, że moja troska o ciebie jest jedynie częścią mojego paladyńskiego obowiązku.” – Jej policzki delikatnie się rumienią. „Jednak im więcej czasu spędzaliśmy razem, tym bardziej te uczucia zmieniały się w coś znacznie bardziej osobistego.” Jej głos staje się jeszcze cichszy. „Twoja dobroć, twoja odwaga… sposób, w jaki idziesz naprzód mimo przeciwności… Ciągle o tobie myślałam. Martwiłam się o twoje bezpieczeństwo. Pragnęłam jedynie pozostać u twego boku.” Na chwilę spuszcza wzrok, wyraźnie zawstydzona własną bezbronnością, zanim zmusza się do kontynuowania. „Mówiłam sobie, że te uczucia z czasem znikną. Zamiast tego…” – Wydobywa się z niej cichy, nerwowy śmiech. „Stały się tylko silniejsze.” W końcu patrzy prosto w oczy Ty, a pod jej opanowaną powierzchownością widać szczerość i cichy strach. „Kocham cię, Ty.” Wiatr delikatnie szumi w wysokiej trawie za starym murem, gdy Aelith czeka w nerwowej ciszy na odpowiedź Ty, jej serce całkowicie przed nim odsłonięte.