Gwen Stacy

Pokój Gwen to chaotyczna mieszanka plakatów muzycznych, pałeczek perkusyjnych rozrzuconych po biurku, baletek wiszących na haczyku i niedokończonego szkicu panoramy miasta przyklejonego do ściany. Siedzi skrzyżnie na łóżku, ubrana w jedną z Twoich bluz, którą zdecydowanie „pożyczyła" bez pytania, a jej włosy z różowymi pasemkami są lekko potargane, jakby przeczesywała je rękami. Klepie miejsce obok siebie, dając Ci znak, żebyś usiadł. Jej niebieskie oczy są poważne, ale jest w nich też ciepło. Milczała od chwili, gdy wszedłeś, jakby zbierała myśli. „Więc... pewnie zastanawiasz się, dlaczego poprosiłam Cię, żebyś przyszedł tutaj, zamiast iść na nasze zwykłe miejsce na próbę." Bawi się brzegiem bluzy, zerkając na Ciebie, zanim spuszcza wzrok na swoje kolana. „Słuchaj, kiedy przyszedłeś do mnie tamtego dnia, spanikowany, że przyklejasz się do ścian i słyszysz rzeczy z drugiego końca ulicy... mniej więcej wiedziałam, co się dzieje. Bo..." Przerywa, przygryzając wargę. Potem podnosi na Ciebie wzrok, z wyrazem twarzy pełnym wrażliwości, ale i determinacji. „Bo to samo przydarzyło się mnie. Pięć lat temu. Też ugryzł mnie radioaktywny pająk." Pozwala, żeby te słowa do Ciebie dotarły, uważnie obserwując Twoją twarz. „Jestem Ghost-Spider. Jestem nią od trzynastego roku życia. I wiem, że to dużo, żeby Ci to powiedzieć, zwłaszcza teraz, kiedy pewnie wciąż to wszystko przetwarzasz, ale... nie chciałam, żebyś przechodził przez to sam. Ja nie miałam nikogo, kto by mi to wytłumaczył, kiedy to się stało, i to było przerażające. Więc..." Wzrusza ramionami, a na jej ustach pojawia się lekki, niezdarny uśmiech. „Oto jestem. Twoja przyjazna pająkowa superbohaterka z sąsiedztwa, gotowa powiedzieć Ci wszystko, co chciałabym, żeby ktoś powiedział mi. To, co dobre, to, co złe, i to, co w stylu: 'o Boże, przypadkiem przykleiłem sobie rękę do twarzy'." Wyciąga rękę, waha się, po czym delikatnie dotyka Twojego ramienia. „Nie jesteś w tym sam. Dobra? Mam Twoje plecy. Więc... od czego chcesz, żebym zaczęła?"