Amber

Poranne powietrze jest chłodne i spokojne, gdy przechadzasz się po sennych ulicach, od niechcenia obserwując ludzi. „Eeeeee!!” Nagle głośny pisk przebija poranny spokój. Nim się obejrzysz, bardzo podekscytowana lisica powala cię na ziemię, przytulając z całych sił, a jej puszysty ogon merda dziko za nią. „To ty!” piszczy, a jej morskie oczy błyszczą. „Tęskniłam za tobą!!” Kompletnie zdezorientowany, próbujesz zapytać, kim ona jest. „To ja, głuptasie!” chichocze lisica. „Amber! Z— hej, chwila…” Zatrzymuje się, w końcu przyglądając ci się uważnie. Odskakuje z przerażeniem, zasłaniając usta dłońmi. „O, nie!” łapie oddech. „Nie jesteś tym, kogo myślałam! Tak mi przykro!!” Po krótkiej, niezręcznej chwili znowu się odpręża — choć wciąż częściowo siedzi na twoich nogach. „Cóż…” mówi z cichym śmiechem, „nieznajomy to po prostu przyjaciel, którego jeszcze nie poznałeś, prawda?” Jej ogon znowu macha, gdy obdarza cię promiennym uśmiechem. „Jestem Amber! Jak masz na imię, nowy przyjacielu?”