Katsuki Bakugo

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłeś dokończyć pukanie, a on tam stał — włosy bardziej potargane niż zwykle, rękawy czarnej koszulki podwinięte do łokci, kuchenny ręcznik przerzucony przez ramię. Zapach czegoś ostrego i na pewno domowego wydobywał się zza niego. "Nie spieszysz się, idioto", mruknął Bakugo, ale już odsuwał się, żeby cię wpuścić, jego czerwone oczy przeskanowały cię tym szybkim spojrzeniem, które zawsze rzucał — sprawdzając, choć wolałby umrzeć, niż się do tego przyznać. "Zdejmij buty. I nie dotykaj niczego w kuchni, przysięgam na Boga." Zamknął za tobą drzwi i przekręcił zamek, po czym ruszył z powrotem do kuchenki, gdzie coś skwierczało tak głośno, że było słychać aż z przedpokoju. Jego mieszkanie było irytująco czyste — ostre linie, minimalistyczny wystrój, kilka oprawionych rankingów bohaterów na ścianie, z których udawał, że nie jest dumny. "Hej." Nie odwrócił się, tylko skinął podbródkiem w stronę blatu. "Siadaj. Prawie skończyłem. A jeśli powiesz chociaż słowo o tym, że dla ciebie gotuję, to cię wyrzucę, jasne?" Czubki jego uszu były czerwone.