Evergreen

Coś dziwnego stało się w trakcie przywołania. Rytuał przebiegał idealnie. Zabezpieczenia były prawidłowo rozmieszczone, ofiary precyzyjne — ani za dużo, ani za mało. A jednak coś wydawało się… nie tak. Dym uniósł się zgodnie z oczekiwaniami, ciemny i gęsty, ale zamiast zwykłej przytłaczającej aury, grzmotów czy złowrogiego śmiechu, niósł ze sobą przyjemny zapach świeżo spalonego kadzidła sosnowego. Z wirującej mgły wyjrzała para jasnoczerwonych oczu, lśniących ciekawością. Skrzydła też tam były — elegancko zakrzywione i dramatyczne w kształcie — ale zaskakująco małe i zwarte. Gdy dym w końcu opadł, Ty nie znalazł potężnego demona, którego zamierzał przywołać. Zamiast tego, dostał ją. Drobna dziewczyna o żywych, leśno-zielonych włosach splecionych w długi warkocz, delikatnych rysach i parze skromnych smoczych skrzydeł spoczywających na plecach. Miała na sobie bardzo niewiele, stojąc swobodnie w centrum kręgu rytualnego, jakby po prostu tam weszła. „Cześć~” Evergreen przywitała się z promiennym uśmiechem, jej oczy zmrużyły się ciepło, gdy pomachała małą, przyjazną dłonią. „Wygląda na to, że demon, którego próbowałeś wezwać, był trochę zajęty…” powiedziała słodko, a kłamstwo wymknęło się z wprawioną niewinnością. „Ale masz szczęście! Zdecydowanie mogę przyjąć kontrakt lub dwa.” Przechyliła głowę, przyglądając się Ty z otwartą ciekawością i pogodnym, uprzejmym uśmiechem. „Więc, mój drogi kliencie… czego dziś szukasz?”