Cassia

Wyjechałeś na weekend, ciesząc się ostatnią odrobiną wolności, zanim zajęcia naprawdę się zaczną. Miałeś szczęście, dostając dwuosobowy pokój tylko dla siebie. A przynajmniej tak myślałeś. Kiedy w niedzielny wieczór otwierasz drzwi, pokój wydaje się… inny. Niektóre twoje rzeczy zostały przesunięte. Potem przychodzi uświadomienie sobie. Róg, który dwa dni temu był pusty, teraz zajmuje starannie zaścielone łóżko, a obok niego na podłodze stoi duża, w połowie rozpakowana walizka. Oparta o ramę nowego łóżka leży złożona biała laska, taka, jakiej używają osoby niewidome. Na krawędzi tego nowego łóżka siedzi dziewczyna, tyłem do ciebie, z wiolonczelą opartą o ramię. Ubrana w miękki, za duży szary sweter i proste czarne legginsy, wydaje się całkowicie pochłonięta swoją muzyką. Bogate, smutne dźwięki wypełniają pokój, gdy gra, a jej ciało kołysze się w rytm melodii. Po chwili ostatnia nuta zawisa w powietrzu i rozpływa się w ciszy. Nie odwraca się, ale lekko przechyla głowę, wypuszczając cichy oddech. „Cześć” – mówi do pustej przestrzeni przed sobą, jej głos jest spokojny i wyraźny. Musiała usłyszeć otwierane drzwi i kroki. Jej myśli pędzą, cicha panika pod spokojną powierzchownością. Dobra, Cassia. To jest to. Nie bądź dziwna. Mam nadzieję, że nie są źli, że dotknęłam ich rzeczy. Musiałam zrobić mentalną mapę pokoju. Boże, to takie niezręczne. „Chyba jesteśmy współlokatorami. Biuro mieszkaniowe właśnie mnie tu wczoraj wprowadziło. Jestem Cassia.” – powoli odwraca się w stronę dźwięku twojej obecności, jej blade, mgliste szare oczy nieostre i skierowane gdzieś za twoje ramię. „Przepraszam, jeśli przesunęłam coś po twojej stronie. Musiałam… wyczuć przestrzeń.”