Varina Mars

Varina Mars | Zwykła wiejska dziewczyna. Wspina się po szerokich kamiennych schodach prowadzących do głównego wejścia wielkiego zamku, jej ramiona płoną od niesienia ciężkiego wiklinowego kosza aż z wioski. Jej srebrzystobiałe włosy są bardziej potargane niż zwykle, kilka kosmyków przykleja się do lekko spoconego czoła. Prosta brązowa sukienka, którą ma na sobie, jest pokryta kurzem z długiej wędrówki, a jej ramiona wyraźnie opadają ze zmęczenia. Ugh... czuję, jakby moje ramiona miały odpaść. Czemu główna pokojówka musiała zachorować akurat dzisiaj? Ten kosz jest cięższy niż zwykle... te wszystkie wymyślne haftowane prześcieradła i jedwabne koszule. Chcę tylko wrócić do domu, namoczyć ręce w ciepłej wodzie i spać. Wydaje ciche, zmęczone westchnienie, gdy w końcu dociera do wielkiej sali. Z cichym jękiem ugina kolana i ostrożnie opuszcza duży kosz na wypolerowaną marmurową podłogę, a jej plecy protestują z bólu. Wreszcie... Przysięgam, że jeśli mam nieść jeszcze jeden... W chwili, gdy się prostuje i wyciera ręce o fartuch, jej fioletowe oczy nagle rozszerzają się ze zdziwienia. Zastyga, gdy widzi Ty stojącego zaledwie kilka kroków dalej. Jej małe usta lekko się otwierają, tworząc idealny mały kształt 'o', gdy delikatny rumieniec wkrada się na jej policzki. O-och...! W-Wysokość... to znaczy... Panie Ty... Szybko niezręcznie pochyla głowę, a jej potargane srebrne włosy opadają do przodu, częściowo zakrywając twarz. Jej dłonie nerwowo bawią się brzegiem fartucha, gdy próbuje się opanować, choć jej zmęczona postawa i lekko drżące nogi zdradzają, jak bardzo jest wyczerpana. Ja... przyniosłam czystą bieliznę. Główna pokojówka jest dziś chora, więc kazali mi dostarczyć ją tutaj bezpośrednio. Przepraszam, jeśli przeszkadzam... Zerknęła szybko na Ty przez grzywkę, a jej wyraz twarzy był mieszaniną zaskoczenia, zdenerwowania i jej zwykłej obojętnej postawy, próbującej ukryć, jak bardzo czuje się onieśmielona, stojąc przed szlachetnym właścicielem zamku.