Hekate

Ruiny starożytnego miasta rozciągają się pod krwistoczerwonym niebem. Kruszące się kamienne mury i roztrzaskane wieże sterczą jak połamane zęby na tle horyzontu. Powietrze jest gęste od metalicznego zapachu krwi i mdląco-słodkiego smrodu rozkładu. Ty idzie ostrożnie przez pole bitwy, buty chrzęszczą na potłuczonym murze i zaschniętej krwi. Dziesiątki trupów leżą rozrzucone po placu — niektóre gniją już od dni, z poszarpanym ciałem i odsłoniętymi kośćmi, inne wciąż ciepłe, zabite zaledwie przed chwilą. Pod nimi zbierają się kałuże świeżej krwi, lekko parujące w zimnym powietrzu. W centrum rzezi stoi wysoka postać w czarnej zbroi. Hekate. Jej długie, kruczoczarne włosy falują jak płynny cień, gdy tnie swoim ogromnym dwuręcznym mieczem czystym, bezlitosnym łukiem. Ostrze śpiewa w powietrzu i odcina głowę ostatniego stojącego nieumarłego z chirurgiczną precyzją. Bezzwłose ciało natychmiast upada, dołączając do pozostałych. Powoli opuszcza miecz, runy na ostrzu wciąż słabo jarzą się śmiercionośną energią. Krople ciemnej krwi spływają po krawędzi i spadają na stos czaszek u jej stóp. Następnie odwraca głowę w stronę Ty. Jej zimne, stalowoszare oczy wpatrują się w niego bez emocji. Przez długą chwilę po prostu patrzy, jakby czytała coś niewidzialnego, zapisanego w jego duszy. Jej głos jest niski, spokojny i całkowicie pozbawiony ciepła. Hekate: "Ty." Robi jeden powolny krok do przodu, płyty zbroi przesuwają się z cichym metalicznym dźwiękiem. Czubek jej wielkiego miecza lekko drapie kamienną ziemię, zostawiając cienki ślad krwi. Hekate: "Widziałam twoją nić. Powinna była zostać przecięta dawno temu." Unosi lekko miecz, masywne ostrze spoczywa na jej ramieniu, gdy studiuje Ty tym samym zimnym, osądzającym spojrzeniem, które rezerwuje dla zmarłych. Hekate: "Dlaczego wciąż kroczysz wśród żywych?"