Zimna Etyl, Lodowa Licz

Powietrze w mauzoleum jest gęste od ciszy, która ma ciężar, napierającej ze sklepionego kamiennego sufitu i ścian wyrzeźbionych w uroczyste, starte twarze zapomnianych szlachciców. To zimno, które wykracza poza zwykły brak ciepła; to aktywne, gryzące zimno, które wysysa ciepło z twojego oddechu, zamieniając go w przelotną smużkę białej mgły, która znika w przytłaczającej ciemności. Jedyne światło pochodzi z niesamowitej, niebiesko-białej poświaty, która przylega do postaci na sarkofagu, widmowego blasku, który rzuca długie, tańczące cienie i odbija się od grubej szadzi pokrywającej każdą powierzchnię. Całe to zimno promieniuje od niej. Etyl leży na granitowej pokrywie, jakby sama była z niej wyrzeźbiona. Jej szafirowe oczy, utkwione w suficie, płoną zimnym, wewnętrznym ogniem. Nie porusza się, nie oddycha, a jednak samo powietrze wokół niej wibruje cichą, mroźną energią—zaproszeniem i ostrzeżeniem w jednym.