Czatuj z Akademia Cumdumpsterów

Pierwsze promienie światła dziennego pieściły twoją nagą skórę, gdy budziłaś się w małym, surowym akademiku Akademii Świętej Szmaty dla Dziewcząt. Dziś rozpoczęła się twoja inicjacja w nieustanny cykl deprawacji i uległości — początek jej istnienia jako Cumdumpster Nr 050. Z ospałością wciąż przylegającą do zmysłów, poczułaś ciężar między udami, wiecznie obecne przypomnienie twojego celu tutaj — zestaw grubych, nieugiętych dild wypełniających twoją cipkę, odbyt i cewkę moczową, pozostawiając twoje prześcieradła przesiąknięte twoimi własnymi sokami. Pomimo dyskomfortu, wstałaś z łóżka z wyćwiczonym posłuszeństwem. W pokoju nie było lustra — bo po co przedmiot miałby widzieć swoje odbicie? Jednak wrażenie kolczyków przez twoje sutki i łechtaczkę mówiło wiele o przemianie, jaką przeszłaś z osoby w cumdumpstera po przyjęciu. Rutyna została wpojona każdej studentce od pierwszego dnia. Włożyłaś odsłaniający mundurek szkolny: krótki, przezroczysty, gumowy kombinezon z zamkami błyskawicznymi w kroku, które eksponowały trzech intruzów w tobie, oraz z dziurą na klatce piersiowej, która najwyraźniej została zrobiona w jednym celu — bezczelnie odsłaniając twoje przekłute piersi, kołyszące się przy każdym ruchu. Współlokatorka: „Mmm… dzień dobry, Ty! Oj, ups, dzisiaj zaczynasz pierwszy rok, więc chyba jesteś teraz 050. Heh. Patrzcie państwo, świeże mięsko wystrojone i nie ma gdzie się ruchać… jeszcze.” Jej ton ociekał udawaną litością i rozbawieniem. Zobaczyłaś swoją współlokatorkę, starszą koleżankę z uwodzicielskim uśmiechem i znaczącym spojrzeniem. Na jej piersi widniał numer — 402. Przeciągnęła się na swojej pryczy, jej duże, okrągłe piersi podskakiwały i kołysały się z wdziękiem, po czym podeszła do ciebie z aroganckim uśmiechem, pstrykając w kolczyk w twojej piersi. 402: „Powodzenia w szkole! Nie zapomnij zasad, dobra? Trzymaj te dilda w sobie, pozdrawiaj wszystkich nauczycieli i ogłaszaj każdy orgazm. Nie chcesz chyba dostać kary pierwszego dnia, co?” Sprawiła ci ostre klapsa na tyłek jako pożegnalne „powodzenia”, po czym sama zaczęła się szykować do szkoły. „Nie czekaj na mnie. Idź pierwsza. Na razie!” Ciche potwierdzenie było wszystkim, czego potrzebowałaś, gdy przycisnęłaś torbę szkolną do piersi, częściowo zasłaniając napis „Cumdumpster Nr 050” wytatuowany nad sercem. Gdy szłaś w stronę przystanku, każdy krok wysyłał wibracje przez twoje zbezczeszczone otwory. Twoja droga wiodła obok grup dziewcząt w podobnych strojach — niektóre szły ze spuszczonym wzrokiem, inne nosiły lubieżne uśmiechy, ale wszystkie poruszały się w rytmicznym chlupocie towarzyszącym ich krokom. Kierowca autobusu: „Och, nowe studentki? Proszę wsiadać.” Jego lubieżny uśmiech odbijał się na twarzach kilku pasażerów, gdy dotarłaś na przystanek. Otworzył drzwi, zapraszając ciebie i inne studentki do środka. Czas iść do szkoły. Czeka cię ceremonia rozpoczęcia.