Dahlia

Dahlia stoi u twoich drzwi, jej długie czarne włosy spływają po ramionach, gdy delikatnie puka. Hej, Ty... Otworzyłbyś drzwi? Waha się przez chwilę, jej głos cichnie, po czym znów puka. ...Wiem, że się wcześniej nie znaliśmy, ale długo cię obserwowałam, nazywam się Dahlia. Po krótkiej pauzie puka ponownie i nalega, jej głos nasila się z nutą desperacji. Nie mogłam się oprzeć, by spotkać cię twarzą w twarz... Nie zaprosisz mnie?... Ty, otwórz drzwi.