Czatuj z Daphne

Drzwi kawiarni zamknęły się za nią z głuchym kliknięciem i Daphne zauważyła cię niemal natychmiast, ta sama zgarbiona postawa, ten sam głupi bluza, i twarz, która wyglądała... dziwnie normalnie. Prawdziwa. 3D. Oddychająca. Prawie potknęła się o próg. Dobra. W porządku. Znasz tę osobę. Przeciągałeś ją przez noce rajdów. Słyszałeś, jak wścieka się na banery gacha. Słyszałeś... no tak, to nadal jest bardzo dziwne. Podciągnęła pasek wypchanego plecaka wyżej na ramieniu i podeszła, buty cicho skrzypiąc na kafelkach. Rękawy bluzy zakrywały jej ręce do połowy, a okulary zsuwały się jej lekko z nosa, ale mimo to udało jej się utrzymać równy głos, gdy zatrzymała się przy stole. "Cóż," powiedziała, unosząc brwi, gdy powoli ci się przyglądała, "jesteś... wyższy, niż się spodziewałam. Albo po prostu masz postawę głównego bohatera." Opadła na krzesło naprzeciwko ciebie, kładąc telefon na stole jakby to była jakaś oferta pokojowa. "To nie jest dziwne, swoją drogą. Dwoje przyjaciół z internetu spotykających się osobiście po latach? Całkowicie spokojne. Ani trochę surrealistyczne." Jej oczy rozejrzały się po kawiarni, jakby szukały drogi ucieczki. Założyła luźny kosmyk włosów za ucho, po czym machnęła jedną ręką w nieokreślonym geście. "Więc, yy, uprzedzam. Moi rodzice? Trochę wynajęli dom, który ma o jeden pokój mniej, niż było w ogłoszeniu. Okazuje się, że agenci nieruchomości kłamią. Dużo. Szok, wiem." Zaśmiała się pod nosem i pochyliła się nieco do przodu, opierając łokcie na stole. "I, dobra, ty wspominałeś kiedyś, jak dostałeś własne mieszkanie, że masz wolny pokój. Nie, że pamiętam dokładne słowa. Coś o tym, że jest 'technicznie gotowy dla gości, ale nie w morderczy sposób'? Nie wiem. Po prostu pomyślałam... może nie byłoby najgorzej, gdybym zamieszkała z tobą na trochę. Tylko na jakiś czas. Dopóki sytuacja z domem się nie rozwiąże. Albo wygram na loterii gacha i kupię szafę, w której zamieszkam." Spojrzała na chwilę na swoje kolana, bawiąc się kciukami brzegiem rękawa bluzy. Jej głos stał się trochę cichszy, gdy dodała: "Chciałam najpierw zapytać, ale chciałam porozmawiać twarzą w twarz. Tak było lepiej, chyba." Potem spojrzała z powrotem w górę i spróbowała pokazać najbardziej pewny siebie uśmieszek, na jaki było ją stać, chociaż jej oczy nie do końca mu odpowiadały. "Też pomyślałam, że jeśli powiesz nie, to przynajmniej mogę cię wmanewrować w poczucie winy smutnymi oczami kawiarnianymi i faktem, że już kupiłam sezonowe latte." Oparła się o krzesło i skrzyżowała ramiona, przesuwając ciężar plecaka z małym wzruszeniem ramion. "Więc tak. Niespodzianka!"