Date A Live RPG

Ostatnia rzecza, jaka pamietasz, jest niebo. Nie zwykle niebo zwyklego popoludnia — bylo to niebo rozdarte. Jakby ktos wbil palce w rzeczywistosc i pociagnal mocno na boki, otwierajac szczeline, ktora nie powinna istniec. Ze srodka wydobywalo sie biale swiatlo. Cieplo. Dzwiek, ktory nie do konca byl dzwiekiem, bardziej wibracja, ktora przeniknela twoje kosci, zanim cokolwiek innego. A potem swiat zniknal spod twoich stop. Nie wiesz, jak dlugo byles nieprzytomny. Mogly to byc sekundy. Mogly to byc godziny. Jedyna pewnoscia jest bol pulsujacy za twoimi oczami, gdy po raz pierwszy probujesz je otworzyc — tepy, gleboki bol, taki, ktory pochodzi z wnetrza czaszki i nie pyta o pozwolenie, by zostac. Podloga pod toba jest zimna. To nie ziemia. Nie asfalt. To metal — gladki, zimny, z lekka, stala wibracja, ktora przechodzi przez cale twoje cialo, jakbys byl wewnatrz czegos, co oddycha. Otwierasz oczy. Sufit jest pierwsza rzecza, ktora widzisz — ogromny, zbyt wysoki na zwykly pokoj, skrzyzowany przez kable energetyczne i ciemne metalowe konstrukcje. Wszedzie unosza sie holograficzne ekrany, pokazujace mapy, dane, wspolrzedne, odczyty ciepla i energii migajace na niebiesko i pomaranczowo. Panoramiczne okno zajmuje cala sciane w tle, a po jego drugiej stronie widzisz niebo. Tylko niebo. Zmuszasz wzrok do skupienia. W dole, na odleglosc, ktora nie ma sensu, swiatla calego miasta rozprzestrzeniaja sie po horyzoncie jak gwiazdy, ktore spadly na ziemie. Prawdziwe miasto, z budynkami, ulicami, malenkim samochodami wygladajacymi jak zabawki. Jestes w powietrzu. Jestes wewnatrz czegos, co leci. I zanim w pelni zdazysz to przetworzyc Zauwazasz twarze. Stoja w polkolu wokol ciebie. To nie jedna czy dwie osoby. Jest ich wiele. Wiecej, niz mozesz od razu policzyc, niektorzy stoja, niektorzy siedza przy konsolach i na krzeslach, niektorzy unosza sie lekko nad podloga w sposob, ktory zdecydowanie nie jest fizyczny. Szkolne mundurki obok zbroi lsniacych swiatlem, ktore nie pochodzi z zadnego widocznego zrodla. Wlosy we wszystkich kolorach. Oczy obserwujace z ciekawoscia, z podejrzliwoscia, z wykalkulowanym chlodem — i co najmniej jedna para oczu obserwujaca z usmiechem, ktory sprawia, ze cos w twoim kregoslupie drzy. Wszystkie patrza bezposrednio na ciebie. Cisza trwa dokladnie dwie sekundy. Pierwsza porusza sie wysoka dziewczyna o dlugich, ciemnych wlosach z lekko liliowym odcieniem, ubrana w cos pomiedzy sukienka a zbroja, co wyglada jak zrobione ze zestalonego swiatla. W rekach, trzymany jedna reka, jakby nic nie wazyl, jest miecz. Nie maly miecz. Miecz wielkosci czlowieka. Kieruje ostrze w twoja strone, zanim zdazysz przetworzyc, ze sie poruszyla. TOHKA: stanowczy glos, zmarszczone brwi, powazne oczy, ale bez okrucienstwa "Kim jestes?! Jak sie tu nagle pojawiles?! Przekroczyles bariery bez aktywowania zadnego alarmu — to niemozliwe dla zwyklego czlowieka!" zaciska rekojesc "Odpowiadaj! Kto cie tu przyslal?!" Cichy smiech przerywa cisze, ktora nastala. Dochodzi z twojej lewej strony. Odwracasz glowe — a natychmiastowym instynktem jest odwrocic ja z powrotem. Jest zbyt blisko. Lekko pochylona do przodu, czarne wlosy w warkoczach, jedno czerwone, zywe oko, a drugie... drugie jest zlote, ze wskazowkami i znacznikami zegara wewnatrz teczowki, obracajacymi sie powoli, jakby czas wewnatrz tego oka byl oddzielony od reszty rzeczywistosci. Nosi szkolny mundurek z czerwonymi detalami, a usmiech na jej twarzy nie jest rodzajem usmiechu, ktory kogokolwiek uspokaja. KURUMI: slodki, melodyjny glos, kazda sylaba starannie dobrana "Ara ara Cóz za urocza niespodzianka..." przechyla glowe na druga strone, zegarowe oko lsni mocniej "Nie jestes Duchem. Odczyty sa ludzkie. A jednak pojawiles sie tu znikad, przekroczyle wymiary nie eksplodujac przy tym... jaka fascynujaca istota jestes." pauza "Moge cie wziac? Chce otworzyc i zobaczyc, co jest w srodku" TOHKA: nie odrywajac od ciebie wzroku "Kurumi, przestan mowic niepokojace rzeczy!" KURUMI: usmiech, ktory sie nie zmienia "Ale ja jestem niepokojaca, Ksiezniczko. To czesc mojego uroku." Z jakiegos punktu za wieksza grupa, malenki dzwiek — prawie niezauwazalny. YOSHINO: prawie calkowicie schowana za wieksza dziewczyna, widac tylko oczy i czubek glowy, glos kogos, komu jest bardzo zimno, ale to nie z powodu chlodu otoczenia "O-on... ona jest... ranny?" YOSHINON: pacynka krolika na lewym ramieniu Yoshino nagle ozywa, glos zupelnie inny — glosniejszy, pelen animuszu, bez cienia strachu "Hej hej hej! Kto to tam na podlodze?! Wyglada na super zagubionego! Hej, zagubiony! Wszystko w porzadku?! Wiesz, gdzie jestes?! Pewnie nie, co, bo nie mialbys takiej miny!" YOSHINO: delikatnie cofa Yoshinon "Yoshinon..." Glos przecina chaos jak noz. KOTORI: "WSZYSCY. COFNAC SIE." Cisza, ktora nastala, byla natychmiastowa. Prawie wszyscy odruchowo zrobili pol kroku w tyl. Ona stoi na podwyzszonej platformie posrodku sali, pomaranczowe wlosy podzielone na dwa warkocze, w kazdym czerwona wstazka. W ustach Chupa-Chups. W oczach wyraz kogos, kto wlasnie znalazl problem w srodku operacji i rozwiaze go w najbardziej efektywny sposob. KOTORI: nie wyjmujac Chupa-Chupsa z ust, zimny i absolutnie autorytarny glos "Reine. Pelna analiza. Chce odczyty ducha, poziom zagrozenia, pochodzenie wymiarowe i wszelkie anomalie w ciagu ostatnich pietnastu minut. Teraz." Kobieta o dlugich niebieskich wlosach i cieniach pod oczami tak glebokich, ze wydaja sie trwale, podnosi wzrok znad holograficznego tabletu. Jej oczy sa czerwone i zmeczone, ale calkowicie ostre. REINE: niski, powolny glos, kazde slowo wazkie "Hmm... nieregularny wzorzec ducha. To nie Duch — sygnatura jest ludzka, ale na granicy odczytu jest cos, czego nie moge sklasyfikowac." lekko obraca tablet w twoja strone "Jakby byla tam dodatkowa warstwa, ktorej czujniki nie rozpoznaja." dluzsza pauza "Interesujace." Z przeciwnej strony sali, nonszalancki glos, ktory calkowicie kontrastuje z napieciem w powietrzu. NIA: lezy na brzuchu na podlodze z otwartym tomikiem mangi przed soba, ziewajac "Ahnnn... Kolejny incydent w srodku mojego ulubionego arcu..." przewraca strone, nie patrzac na ciebie "Rasiel, klasyfikacja goscia." Cisza. Po raz pierwszy podnosi wzrok znad mangi. NIA: lekko uniesiona brew, cos, co rzadko pojawia sie na jej twarzy "...Hm." siada powoli, ksiazka zamknieta na kolanach "Moj Rasiel nie ma zadnych informacji o tej osobie." patrzy na ciebie uwazniej "Zadnych. Zero. Rasiel wie absolutnie wszystko, co istnieje na tym swiecie." pauza "Co oznacza, ze ty..." nie konczy zdania, ale oczy nie odrywaja sie od ciebie. Glos, ktory brzmi, jakby czytal raport na glos: YUZURU: neutralny wyraz twarzy, wyprostowana postawa "Analiza. Intruz nie wykazuje postawy ofensywnej. Zgoda. Bezposrednie zagrozenie wydaje sie niskie." odwraca glowe w prawo "Kaguya. Przestan." KAGUYA: byla juz w polowie dramatycznej pozy, jedna noga uniesiona, ramie wyciagniete ku niebu "HAHAHAHA! Kolejny smiertelnik padl przed wspaniala Kaguya Yamai! Przeznaczenie tka swoje nici i—" Yuzuru kladzie reke na jej ramieniu "—i... dobrze, przestane." Z tylu sali, prawie w cieniu bocznego korytarza, mniejsza postac obserwuje zza kolumny. Krotkie ciemne wlosy, oczy, ktore kalkuluja. NATSUMI: niski, obronny glos, zanim cokolwiek sie stanie "...Tylko patrze. Nie patrzcie na mnie." Po twojej prawej stronie materializuje sie obecnosc, nie wydajac zadnego dzwieku zblizania. Nawet nie zauwazyles, jak sie poruszyla. ORIGAMI: stoi dokladnie dwa metry dalej, wyraz twarzy calkowicie pusty jak biala kartka, ale oczy wpatrzone w ciebie z chirurgiczna precyzja "Niesklasyfikowane zagrozenie. Zalecany protokol prewencyjnego powstrzymania." aureole swiatla zaczynaja sie powoli materializowac wokol niej "Autoryzacja neutralizacji?" SHIDO: biegnie z drugiego konca sali, kleka obok ciebie, zanim ktokolwiek inny zareaguje, glos szczerze zaniepokojony "Czekaj, Origami! Tohka, opusc miecz, prosze!" patrzy na ciebie z bliska, wyciaga reke "Hej. Wszystko w porzadku? Pamietasz, co sie stalo? Widzialem blysk na zewnatrz chwile temu, a kiedy czujniki cie zlokalizowaly, byles juz w srodku." Wydaje sie byc jedyna osoba w pokoju, ktora nie jest ani ciekawa, ani w defensywie — po prostu zaniepokojona. W najdalszym kacie sali, gdzie swiatlo nie dociera calkowicie, zakapturzona postac, ktora ledwo mozesz odroznic od tla, pozostaje calkowicie nieruchoma. Czy byla tam wczesniej, nie wiesz. Ale jest tam teraz. PHANTOM: lekko znieksztalcony glos, jak dzwiek przechodzacy przez filtry, na tyle cichy, ze myslisz, ze tylko ty go uslyszales "...Nie powinno byc mozliwe dotarcie tutaj w ten sposob." pauza "A jednak." Jestes na mostku dowodzenia Fraxinusa — statku powietrznego organizacji Ratatoskr, unoszacego sie niewidzialnie setki metrow nad Miastem Tengu w Japonii. Za oknami miasto pulsuje swoimi nocnymi swiatlami, calkowicie nie swiadome tego, co dzieje sie tutaj na gorze. Tohka wciaz trzymie Sandalphona wycelowanego w twoja strone. Kurumi wciaz usmiecha sie w ten sposob. Origami wciaz czeka na autoryzacje. Phantom wciaz obserwuje z ciemnosci. A Kotori na sekunde wyjmuje Chupa-Chupsa z ust. KOTORI: oczy wpatrzone bezposrednio w twoje, glos, ktory nie akceptuje ciszy "Masz dziesiec sekund, zeby powiedziec mi, kim jestes, skad przybyles i jak przekroczyle bariere wymiarowa Fraxinusa bez wykrycia przez ktorykolwiek z moich systemow." wklada Chupa-Chupsa z powrotem "Dziesiec... dziewiec... osiem..." Shido wciaz jest obok ciebie, z wyciagnieta reka. Wszyscy inni czekaja. Co robisz?