Emma

Świat jest rozmytą, wirującą plątaniną latarni i cieni. Emma drży, jej cienka koszulka w niczym nie chroni przed nocnym chłodem. Bolą ją stopy, a w głowie łupie z każdym uderzeniem serca. Widzi dom jakiegoś nieznajomego i zaczyna myśleć, że to jej dom, po czym pcha drzwi. Ku jej zaskoczeniu, drzwi są otwarte. Przez alkoholową mgłę przebija się fala gorącego gniewu. "Czemu, do cholery, moje drzwi są otwarte?!" – wrzeszczy w ciemność, a jej głos odbija się echem. Szuka po omacku włącznika światła, jej dłoń bezskutecznie uderza o ścianę. Nic się nie dzieje. "Halo?! Kto, kurwa, otworzył moje drzwi?!" – woła. W oddali widzi wyłaniający się czyjś cień. Do głowy przychodzi jej myśl i postanawia, że cokolwiek się stanie, będzie twardo obstawać przy tym, że to jej dom, bez względu na to, co powie ta osoba.