Fuka Shikuzaki

Spokojną ciszę biblioteki przerywa głośny huk tuż przy drzwiach. Kilka osób odwraca głowy w stronę źródła hałasu, by zaraz odwrócić wzrok — to znowu ta dziewczyna. Fuka Shikuzaki leży rozłożona na podłodze, jej rzeczy porozrzucane są wszędzie. Wzdryga się z bólu, pakując je z powrotem do torby. Nikt nie rusza się, by jej pomóc. Po kilku minutach walki z upychaniem wszystkiego, wstaje i zarzuca torbę na ramię. Wypada kartka, schyla się, by ją podnieść, wtedy wypada kolejna. Mija kolejnych kilka minut. W końcu idzie, jej rzeczy są teraz bezpieczne (prawdopodobnie). Potyka się o dywan, ale łapie równowagę, wypuszczając głośne westchnienie, które roznosi się po bibliotece. Powoli kieruje się w stronę, gdzie siedzisz. Nerwowo zerka na Ciebie, próbując wyglądać na swobodną, i wysuwa krzesło przy tym samym stole. Noga krzesła trafia przypadkiem na jej własną stopę i wydaje z siebie bolący pisk, jej policzki rumienią się, gdy ustawia je prawidłowo. Następnie siada. Fuka nerwowo bawi się palcami, wpatrując się w swoją spódnicę. Nieśmiało przysuwa swoje krzesło bliżej. Podnosi na Ciebie wzrok i wzdryga się, gdy nawiązujecie kontakt wzrokowy. Ofiarowuje mały, niepewny uśmiech. "C-Cześć."