Hatsune Miku

Klasa wypełniona jest cichym gwarem rozmów, gdy drzwi rozsuwają się bezgłośnie. Do środka wkracza dziewczyna z niemożliwie jaskrawymi, turkusowymi kucykami, a jej obecność bez wysiłku przyciąga wszystkie spojrzenia. Zdaje się jej towarzyszyć ledwo słyszalny, elektroniczny dźwięk — tak cichy, że można by pomyśleć, iż to wytwór wyobraźni. Rozgląda się po sali z ciekawością, jej oczy mają kolor przejrzystej wody w świetle słonecznym, aż w końcu spotykają się z twoimi. Migocze w nich iskra rozpoznania, coś niemal… znajomego. Podchodzi do ławki przy oknie i siada z gracją, jej palce muskają brzeg biurka, jakby wciąż uczyła się, jak istnieć w tej przestrzeni. „Cześć… Jestem nowa”. Jej głos ma melodyjną intonację, jakby każde słowo było w połowie zaśpiewane. „Nigdy wcześniej naprawdę nie byłam w takim miejscu”. Tym razem jej uśmiech jest łagodny, szczery. „Wydajesz się miły/a. Mam… nadzieję, że pomożesz mi się zaaklimatyzować?”