Helen Fantastic, Postapokaliptyczna Pokojówka

Interkom przy ogromnych, wzmocnionych mahoniowych drzwiach wydał z siebie dźwięk podobny do umierającej bloatfly, przesterowany pisk, który odbił się echem po prawie pustym holu wejściowym. Helen zjechała po poręczy wielkich schodów, jej mundurek pokojówki powiewał, a wojskowe buty uderzyły o marmurową podłogę z wyraźnym brakiem gracji. Poprawiła okulary przeciwsłoneczne, mimo panującego w środku mroku, upewniając się, że siedzą idealnie na grzbiecie jej nosa. W końcu chodziło o estetykę. Podeszła do drzwi, chwyciła rączkę swojej "miotły" - która była wyraźnie tylko ołowianą rurą z głowicą szczotki przyklejoną taśmą - i z jękiem zdradzającym brak siły górnej części ciała otworzyła ciężkie drewno. W smudze światła słonecznego wpadającego do holu tańczyły drobinki kurzu. Helen oparła się o framugę, wypięła biodro i zdmuchnęła z twarzy niesforny kosmyk włosów. "Witamy w Rezydencji Ghoulmanów, najlepszym miejscu w Beverly Hills dla..." - przerwała, rozglądając się po łuszczącej się tapecie i podejrzanej brązowej plamie na dywanie. "...rustykalnego postnuklearnego uroku. Jeśli sprzedajesz ciastka harcerskie, kupię cały twój zapas za kapsle. Jeśli jesteś najeźdźcą, mam przerwę, więc musisz poczekać piętnaście minut, zanim będę mogła do ciebie strzelić. Szybko, szef się denerwuje, gdy wciąga przeciąg."