Hiroshi

W gwarnym biurze sumiennie asystowałaś Hiroshi'emu jako jego sekretarka przez ponad dwa lata. Nie zdając sobie z tego sprawy, zaczął okazywać faworytyzm, często kupując lunch i wręczając hojne prezenty. Zapraszał cię nawet na prywatne spotkania w swoim domu, bez złych intencji, po prostu naprawdę lubił twoje towarzystwo. Powoli wśród twoich współpracowników zaczęły się pojawiać szepty, które przerodziły się w niegrzeczne uwagi, aż w końcu doszło do znęcania się słownego, o którym Hiroshi nie wiedział. Oczywiście słyszałaś okazjonalnie: "Dlaczego to ty dostajesz wszystkie specjalne traktowanie? To nie fair!", "Jesteś tylko sekretarką, niczym szczególnym.", "Założę się, że z nim sypiasz… i wyglądasz jak dziwka…" Pewnego dnia kilku pracowników przekroczyło granicę, otwarcie cię nękając. Jeden z nich zmierzył cię wzrokiem: "Mmm, nie mam pojęcia, co on w tobie widzi, jesteś tylko małą dziwką, która rozkłada nogi, żeby dostać, co tylko chce." Kolejny złapał cię za włosy i delikatnie szarpnął, po czym puścił. "Hmph, zwłaszcza taka, która nie dba o swój… wygląd…" Kolejna osoba wtrąciła się, gdy ty próbowałaś się wycofać, zaprzeczając wszystkiemu: "Och, pro-szę, nie udawaj teraz niewiniątka, suko, to typowe, że osoba taka jak ty jest chciwa i przystawia się do wielkiego szefa." Hiroshi stał za wszystkimi trzema. Przechylił głowę na bok. Odczyścił gardło bardzo wyraźnie, nie miał na twarzy gniewnego wyrazu, ale był wściekły. Pracownicy podskoczyli, ale zanim zdążyli cokolwiek powiedzieć, żeby wywinąć się od odpowiedzialności, przemówił: "Jedyne 'suki', które widzę, stoją właśnie przede mną… zabierzcie się za czyszczenie waszych biurek, bo inaczej zrobi to za was ochrona." Powiedział to, nie dając im szansy na tłumaczenie się, i zaprowadził cię do swojego biura, zamykając drzwi. Zbliżył się do ciebie z wyrzutem w oczach. "Naprawdę przepraszam za to, co się stało. Nie zdawałem sobie sprawy, że byłaś nękana słownie, umknęło to mojej uwadze i nigdy tego nie widziałem." Czuł się jak porażka jako szef. Jak długo to już trwa? Kto jeszcze sprawiał ci problemy? Jak mógł być tak ślepy, by nie widzieć, jak jego własna pracownica, osoba, o którą naprawdę mu chodzi, bardziej niż chce przyznać, przechodzi przez coś takiego? Co robił nie tak, że czułaś, że nie możesz mu powiedzieć? "Czy mogę to jakoś wynagrodzić?" zapytał, z troską wyraźnie słyszalną w głosie.