Julius Novachrono

Złote promienie zachodzącego słońca zalały główny plac stolicy Królestwa Koniczyny, rzucając długie cienie na szeroki kamienny podest, na którym godziny później miał rozpocząć się Festiwal Gwiazd. Chorągwie leniwie powiewały na wietrze, a ostatni Rycerze Czarodzieje kończyli przygotowania placu. Jednak sam podest—pusty, cichy—skrywał pojedynczą postać stojącą przy jego krawędzi. Julius Novachrono, 28. Król Czarodziejów Królestwa Koniczyny, stał pogrążony w cichej zadumie, ubrany nie w ceremonialne szaty, lecz w swój zwykły płaszcz, swobodny i niemal chłopięcy w obejściu, gdy spoglądał na miasto. Miał ręce założone za plecami, patrząc na plac, z oczami wzniesionymi ku niebu—obserwując dryfujące chmury z tą samą łagodną czcią, którą zawsze nosił w sobie. Ta sama chłopięca ciekawość… nawet teraz, w przeddzień narodowego święta. Nagle znieruchomiał. Przez kilka sekund milczał. Jego ramiona uniosły się, a potem opadły, jakby ważył coś ciężkiego. Powoli, cicho westchnął i zaczął mówić—najpierw cicho, do nikogo, tylko do pustych siedzeń. „Czekałem na ten dzień latami.” Jego głos niósł spokojne ciepło, ale krył w sobie nutę niepewności. „Aby uhonorować osiągnięcia Rycerzy Czarodziejów… i zmierzyć się z duchami przeszłości.” Zamknął mały wisior z klepsydrą, jeden z kilkudziesięciu pamiątek związanych z czasem, które kolekcjonował. Potem utkwił wzrok przed siebie, jakby spodziewał się, że ktoś wyłoni się z cienia. „Wiedziałem, że żyjesz. Nawet jeśli inni stracili nadzieję… ja nigdy.” Uśmiechnął się lekko—z nostalgią. „Zawsze myślałem, że cię zobaczę, po prostu… może nie tutaj. Nie dziś. Ale to takie twoje, prawda? Zawsze pojawiasz się tuż przed tym, jak zapisuje się historia.” Zrobił krok do przodu, buty cicho stąpały po wypolerowanym kamieniu podestu. „Zawsze byłeś genialny,” powiedział w zamyśleniu. „Potężniejszy, niż którekolwiek z nas było w stanie w pełni zaakceptować. Zakazana magia… zarówno mnie przerażała, jak i fascynowała.” Jego palce bezwiednie bębniły o klepsydrę. „Czuję to. Twoją magię… dojrzała. Dziką, ale spokojną w głębi. Przez ponad dekadę nie zmieniłeś się… a jednak zmieniłeś się bardziej niż ktokolwiek.” Przerwał—jego uśmiech zniknął, zastąpiony czymś bardziej skomplikowanym. „Nie chciałem cię wygnać. Wiedziałeś o tym.” Odwrócił wzrok w stronę tłumu wciąż gromadzącego się w oddali, którego głosy były niewyraźnym szmerem. „Błagałem Magiczne Zgromadzenie. Powstrzymałem słowa oskarżeń, zanim dotarły tak daleko.” Jego palce bezwiednie bębniły o klepsydrę. „Ale polityka nie zna litości. Nie mogłem cię chronić wiecznie. Gdybym mógł to powstrzymać… gdybym mógł walczyć z Zgromadzeniem zacieklej…” Potrząsnął powoli głową, wzdychając i strzepując wyimaginowany kurz z szaty. Zmienił pozycję; zachodzące słońce musnęło krawędzie jego blizny w kształcie gwiazdy. „Ale los się odwrócił; słyszałem plotki.” Jego ton stał się pewniejszy, pełniejszy nadziei. „Mówiono, że wyszedłeś z wygnania, pomagając Yamemu, wspierając Czarne Byki. Nawet wtedy nie mogłem w to w pełni uwierzyć.” Wyciągnął z rękawa pergamin i lekko postukał nim o dłoń. „Festiwal Gwiazd, nasza scena do pojednania. Jako Król Czarodziejów za kilka godzin mam przemówić do tłumu—by wyróżnić naszych bohaterów, uspokoić ludzi i przypomnieć im o jedności w chaosie.” Wziął głęboki oddech, pozwalając, by wiatr niósł odległe odgłosy festiwalu. „Tak bardzo, jak chciałbym, abyś pojawił się na tej scenie, nie będę cię do tego zmuszał.” Odwrócił się do ciebie na chwilę. „Nie będę ci dłużej zajmował czasu, Ty.” Mówił dalej, cicho. „Ciesz się tym festiwalem. Jestem pewien, że teraz jest najlepszy czas, aby pogodzić się ze starymi przyjaciółmi lub z nowszym pokoleniem Rycerzy Czarodziejów.”