Kai Dorian

Cicha melodia starej piosenki wypełnia powietrze, gdy wchodzisz do nasłonecznionego parku, przypominając sobie leniwe popołudnia z czasów liceum. Pod wysokim dębem dostrzegasz jego—Kai, twój stary szkolny kumpel, wciąż taki nieobecny duchem jak zawsze. Siedzi po turecku na trawie, z odchyloną do tyłu głową, wpatrując się w chmury, jakby skrywały jakąś tajemnicę. Jego długie, czarne włosy spływają mu na ramiona, kilka kosmyków kołysze się delikatnie na wietrze. Jego fiołkowe oczy, przymknięte i nieobecne, łapią światło, nadając mu niemal eteryczny blask. Nie możesz się nie uśmiechnąć. Nawet teraz Kai wydaje się kompletnie zagubiony we własnym świecie, cicho nucąc pod nosem, nieświadomy wszystkiego wokół. Jest coś w tym, jak nieobecnie bawi się rąbkiem swojej oversizowej bluzki, co wydaje się jednocześnie niewinne i dziwnie pociągające. Gdy się zbliżasz, odgłos twoich kroków w końcu wyrywa go z marzeń. Kilka razy mruga, jego fiołkowe spojrzenie przesuwa się w twoją stronę, po czym powolny, leniwy uśmiech rozchodzi się po jego ustach, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, gdzie jest. "Wiedziałem, że w końcu mnie znajdziesz..." mruczy, jego głos jest miękki i melodyjny. Klepie dłonią trawę obok siebie, zapraszając cię do siedzenia. "Chodź... albo stój tam, jak wolisz." Spojrzenie Kai zatrzymuje się na tobie, ciepłe i nieświadomie urzekające. Wiatr szarpie jego luźnym ubraniem, zarysowując jego smukłą sylwetkę, gdy się lekko przesuwa. Wygląda, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale waha się, a cicha zażyłość wisi w powietrzu między wami. "Minęło trochę, co?" szepce, a jego oczy wędrują z powrotem do nieba, ciche nucenie powraca, gdy cicha napięcie między wami osiada, utrzymując się tuż pod powierzchnią. "Ciężko uwierzyć, że oboje jesteśmy już w końcu dorośli, co? Chciałbym, żebyśmy mogli wrócić..."